GoI announces new process for Factory Inspections:

October 17th, 2014 No comments

Launches a single web based portal for companies to file self-certified compliance forms

The Modi government has eased the task of companies in filing compliance certificates to various labour and social security departments such as Factories Inspectorate, Employees State Insurance Corporation, EPFO. This, dubbed as a big bang labour reform, is intended to ease the process of doing business in India. While the companies will be a unique number to register and can file a single harmonized form of compliance, it also allows them to self certify these forms rather than they being certified by government departments or other statutory bodies. Mandatory Inspection of companies will also be restricted and reduced and Inspector will only be able to inspect factories/companies that are randomly selected by computer software. The new portal and unique identity will also allow employees to move their ESI, EPF accounts from one company to another with ease.

While central trade unions are skeptical about these provisions and have rejected the idea of self certification of compliance reports, industry bodies like ASSOCHOM have welcomed this initiative.

 

Be Sociable, Share!
Categories: Agriculture Tags:

AIDWA Pressnote on Sexual Harassment in Workplaces within Media Organizations

October 11th, 2014 No comments

All India Democratic Women’s Association (AIDWA)- Delhi State Unit, has released a press note on its campaign against Sexual Harassment in Workplaces within Media Organizations. The leaflet attached in this article also has a set of demands AIDWA places before media organizations to protect women workers from sexual harassment

 

Campaign Against Sexual Harassment at workplace

Be Sociable, Share!
Categories: Agriculture Tags:

ஏஐடியுசி கட்டிடத் தொழிலாளர்கள் சங்கத்தின் தென் சென்னை மாவட்ட மாநாடு

October 8th, 2014 No comments

ஏஐடியுசி கட்டிடத் தொழிலாளர்கள் சங்கத்தின் தென் சென்னை மாவட்ட மாநாடு கடந்த செப்டம்பர் 30 அன்று திருவான்மியூரில் நடைபெற்றது. இதில் தமிழ்நாட்டில் கட்டிடத் தொழிலாளர்களின் நிலைமை குறித்து விவாதிக்கப்பட்டது. இவற்றில் ஏஐடியுசி கட்டிடத் தொழிலாளர்களின் சங்க மாநில செயலாளர் ரவி, ஏஐடியுசி தேசிய செயலாளர் வகிதா, பத்திரிக்கையாளர் ஜவஹர், ஏஐடியுசி தென் சென்னை மாவட்ட கவுரவத் தலைவர் ஏழுமலை, செங்கொடி ஆட்டோ சங்கத்தின் தமிழ்செல்வன், வங்கி அலுவலக சங்கத்தின் வீரக்குமார், ஏஐடியுசியின் புஷ்பராணி மற்றும்; பார்த்தசாரதி ஆகியோர் உரையாடினர்.

இன்றைய அரசியல்
கடந்த பாராளுமன்ற தேர்தலில் முதலாளித்துவ காங்கிரஸ் அரசை தோற்கடித்து தற்போது ஆளும் பாஜக அரசின் தொழிலாளர் பார்வை குறித்து தோழர்கள் உரையாடினர். ‘மத்திய அரசின் இந்துத்துவா அரசியல் இந்தியாவில் மதவாத அரசியலை வளர்த்துவிடுகின்றது. அதே சமயம் கம்யூனிச அரசியலின் தாக்கம் நாட்டில் குறைந்து வருகின்றது. மத்திய மதவாத அரசும் முதலாளி வர்க்கத்திற்காகவே செயல்படுகின்றது. தொழிலாளர்கள் நலன்கள் மற்றும் சட்டங்கள் முதலாளி வர்க்கத்திற்காக அழிக்கப்படுகின்றன. ராஜஸ்தான் மாநில பிஜேபி அரசு ஏற்கனவே தொழிலாளர் சட்டங்களை தளர்த்தியுள்ளது’ என தோழர் சீனிவாசன் கூறினார். ‘விவசாய வீழ்ச்சியினால் தொழிலாளர்கள் வேலை தேடி நகர்புறம் செல்லும் நிலையில் இன்றைய ஒப்பந்த தொழிலாளர் முறை அனைத்து தொழிலாளர்களின் நலன்களை அழித்து வருகின்றது’ என தோழர் வஹீதா குறிப்பிட்டார். ‘தொழிலாளர் மற்றும் தாழ்ந்த நடுத்தர மக்கள் சேமித்து வரும் பணத்தை வைத்து வங்கிகள் நடத்தும் பொதுத்துறை மற்றும் தனியார் நிறுவனங்கள் அவர்களுக்கு கடன்களை மறுத்து  அவற்றை முதலாளிகளுக்கு தாரை வார்க்கின்றன. அவ்வாறு கொடுத்து திரும்ப வாங்க முடியாத கடன்கள் ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளாகும்’ என அவர் குறிப்பிட்டார்.
 
நலவாரியங்களின் முடக்கம்
கட்டிடத் தொழிலில் ஈடுபடும் தொழிலாளர்கள் குறித்து சரியான கணக்கெடுப்பு இல்லை எனினும் சுமார் 4 கோடி மக்கள் இதில் ஈடுபடுகின்றனர் என மதிப்பிடப்படுகிறது. இந்தியாவின் 40 கோடி தொழிலாளர்களில் 10சதமாவர். அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் எனப்படும் இவர்களுக்கு முறையான தொழிலாளர் நலன்களை அரசு தரவேண்டும் எனத் தொழிலாளர்களும் தொழிற்சங்கங்களும் தொடர்ந்து போராடிய பின் கட்டிடம் மற்றும் பிற கட்டுமானத் தொழிலாளர்களின் நல வரிச் சட்டம் (Building And Other Construction Workers Welfare Cess Act) 1996ல் கொண்டுவரப்பட்டது. இதன் நிலைமையை குறித்து அனைத்து பிரதிநிதிகளும் எடுத்துரைத்தனர்.

மூத்த பத்திரிக்கையாளரான தோழர் ஜவஹர் ‘1996ல் தேசிய அளவில் இந்த சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டும் 10 மாநிலங்களே இதை அமல்படுத்தியுள்ளன. அதில் ஒன்றான தமிழ்நாட்டில் சட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள 1சதத்திற்கு பதிலாக .3சதமே வசூலிக்கப்படுகிறது. தேசிய அளவில் வசூலித்த வரிப்பணமே இன்று 11000கோடி ரூபாய் உள்ளது ஆனால் தொழிpலாளர்களுக்கு இதுவரை 1000 கோடி தான் செலவிடப்பட்டுள்ளது’ என்று கூறினார்.

தமிழ்நாட்டை பொறுத்தவரை 22லட்சத் தொழிலாளர்கள் பதிவு செய்துள்ளனர். 606 கோடி ரூபாய் வசூலிக்கப்பட்டு 277 கோடி செலவிடப்பட்டுள்ளது. கடந்த மாதம் தமிழ்நாடு அரசு மேலும் 127 கோடி ரூபாய் தொழிலாளர் நலனுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதாக கூறியது. கட்டிடத் தொழிலாளர்களுக்கு வேலையிட விபத்து மரணம் 1லட்சத்திலிருந்து 5 லட்சமாகவும், வடமாநிலத் தொழிலாளர்கள் தொழிலாளர் நல வாரியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் செய்திகள் தெரிவி;த்துள்ளன. இவை வரவேற்கப்படவேண்டியவை என்றாலும் தொழிலாளர் நல வாரியங்கள் தொழிலாளர்களுக்கு சலுகைகளை மறுப்பதான பணியில் ஈடுபடுவதாகவே அனைத்து சங்கப்பிரதிநிதிகளும் கருத்து தெரிவித்தனர். தொழிலாளர்களுக்கு கொடுக்கப்படும் நலன்கள் அவர்களது உரிமைகளாக கருதப்படுவதில்லை. அதை இலவசங்களாகவும் சலுகைகளாகவும் சித்தரிக்கப்படுவதை தோழர் வஹீதா கண்டித்தார். ‘5 வருடங்களுக்கு ஒரு முறை தொழிலாளர் தங்களுடைய நலவாரிய பதிவை புதுப்பிக்கவேண்டும் என்பது நடைமுறைக்கு உரியதல்ல. ஒரு அரசு ஊழியர் வேலையில் சேர்ந்தவுடன் அவருக்கு அனைத்து நலன்களும் தரப்படுகிற பொழுது, ஏன் அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் மட்டும் புதுப்பிற்க வேண்டும்’ என சென்னை கட்டுமான தொழிலாளர்கள் சங்கத்தின் தலைவர் சீனிவாசன் கேள்வி எழுப்பினார்.

தொழிலாளர் நலன்களை பெறுவதற்கு தொழிலாளர்களை அடிக்கடி நேரில் வரச் சொல்லி கட்டாயப்படுத்துவது தொழிலாளர்கள் தங்கள் வேலை ஊதியத்தை இழக்க வேண்டியுள்ளது என தோழர் புஷ்பராணி கூறினார்.

தொழிலாளர் ஓய்வு ஊதியம் இன்று 1000 ரூபாயாக உயர்த்தப்பட்டாலும், ‘இன்றைய நிலவரப்படி இது தொழிலாளர்களின் வாழ்விற்கு போதுமானது அல்ல எனவும் தற்போது ஓய்வு ஊதியம் 3000ரூபாயாக கோரிக்கை எழுந்துள்ளது. இதற்கு அடிப்படையான பிரச்சனை ஓய்வு ஊதியம் பணவீக்கத்தின் அடிப்படையில் மாறறுவதற்கான வழிவகுக்கப்படவில்லை. அரசு ஊழியர்களின் ஓய்வு ஊதியம் பணவீக்கத்தின் அடிப்படையில் மாறும் போது ஏன் கட்டிடத் தொழிலாளர்களுக்கு ம்ட்டும் அரசு நிர்ணயிக்கும் தொகை கொடுக்கப்படுகின்றது’என தோழர் சீனிவாசன் கோரிக்கை எழுப்பினார். விபத்து மரணம் 5 லட்சமாக மாற்றப்பட்டாலும் இயற்கை மரணத்திற்கு இன்னும் 10000ரூபாய் தரப்படுகிறது. இதை 3 லட்ச ரூபாயாக உயர்த்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் எழுந்தது.

பாதுகாப்பற்ற வேலை நிலைமை
கட்டிடத் தொழில் கடும் உழைப்பையும், ஆபத்துகளையும் கொண்டது. கட்டுமானத் தொழில்களிவ் சரியான பாதுகாப்பு முறைகளை முதலாளிகள் பயன்படுத்துவதில்லை. இதனால் பல வருடங்களாக தொழிலாளர்கள் கட்டிடத் தொழிலில் தங்களுடைய வாழ்வையும் உடல் உறுப்புகளை இழந்து வேலைக்கே செல்ல முடியாத நிலைமை ஆகும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர். இந்த விபத்துகள் பொது மக்களின் கண்களுக்கே வராத நிலையில் முகலிவாக்கம் கட்டிட இடிபாடுகளில் இறந்த நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் நிலைமை அனைவரையும் குலுக்கியது. ஆனால் இது ஒரு முறை நடப்பதில்லை. மெட்ரோ திட்டங்களிலும், கல்லூரி, தொழிற்சாலை, வீடு சுவர்கள் இடிபாடுகளில் தொழிலாளர்கள் இன்னும் மடியும் நிலையே. முகலிவாக்கத்தின் எதிரொலியாக அரசு வடமாநிலத் தொழிலாளர்களை பதிவு செய்வதற்கும், உயிர் இழப்பு நிவாரணத்தையும் அதிகரிக்க முன்வந்துள்ளது. ஆனால் தொழிலாளர்களின் பாதுகாப்பில்லாத நிலைமை இன்னும் மாறவில்லை. மேலும் இதற்காக உள்ள விதிமுறைகளில் உள்ள தடங்கல்களினால் தொழிலாளர்கள் உரிய நிவாரணம் பெறுவதில்லை. ‘தொழிலாளர்களுக்கு விபத்து நேரிடும் போது போதிய விவரம் தெரியாததால் விபத்துகளை காவல் துறையிடம் பதிவு செய்வதில்லை. இதனால் தொழிலாளர் விபத்து இழப்பீடு சட்டங்கள் மூலம் நிவாரணம் பெற முடிவதில்லை. மேலும் முதலாளிகள் இதனால் பாதிக்கப்படுவர் எனப் பலர் பதிவு செய்யத் தயங்குகின்றனர். இந்த போக்கை மாற்றி தொழிலாளர் ஒற்றுமையை வலுப்படுத்த வேண்டும்’ என மாவட்ட பொது செயலாளர் சீனிவாசன் எடுத்துரைத்தார்.

பெண் தொழிலாளர்களின் நிலை
அனைத்து அமைப்பு மற்றும் அமைப்புசாரா தொழில்களிலும் பெண் தொழிலாளர்கள் தொழிலாளர் மட்டுமன்றி பெண் என்ற அடிப்படையிலும் ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளாகின்றனர். பெண் தொழிலாளர்களின் ஊதியம் ஆண் தொழிலாளர்களை விட குறைவாகவே உள்ளது. சம ஊதியக் கோரிக்கைகளை தோழர் புஷ்பராணி வலியுறுத்தினார். மகப்பேறு கால உதவித் தொகையை 36000ருபாய்க்கு உயர்த்த தோழர் வஹீதா கோரிக்கை எழுப்பினார். தொழிலாளர்களுக்கு கழிப்பிட வசதி வேண்டிய கோரிக்கையை ஆமோதித்தார் தோழர் ஜவஹர்.

மற்ற கோரிக்கைகள்
கட்டிடம் கட்டும் தொழிலாளர்களுக்கு வீடு இல்லை குறையை போக்க வீட்டு மனை மற்றும் வீடு கட்ட கடனுதவி
கட்டிடத் தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளுக்கான கல்விக்கட்டணத்தை அரசே ஏற்று அவரவர் தாய் மொழியில் இலவசக் கல்வியை அமலாக்கம் செய்தல்.
பெண் கட்டிடத் தொழிலாளர்களுக்கு 50 வயது முதல் ஓய்வூதியம்

ஏஐடியுசி கட்டிடத் தொழிலாளர்கள் சங்கத்தின் தென் சென்னை மாவட்ட மாநாடு கடந்த செப்டம்பர் 30 அன்று திருவான்மியூரில் நடைபெற்றது. இதில் தமிழ்நாட்டில் கட்டிடத் தொழிலாளர்களின் நிலைமை குறித்து விவாதிக்கப்பட்டது. இவற்றில் ஏஐடியுசி கட்டிடத் தொழிலாளர்களின் சங்க மாநில செயலாளர் ரவி, ஏஐடியுசி தேசிய செயலாளர் வகிதா, பத்திரிக்கையாளர் ஜவஹர், ஏஐடியுசி தென் சென்னை மாவட்ட கவுரவத் தலைவர் ஏழுமலை, செங்கொடி ஆட்டோ சங்கத்தின் தமிழ்செல்வன், வங்கி அலுவலக சங்கத்தின் வீரக்குமார், ஏஐடியுசியின் புஷ்பராணி மற்றும்; பார்த்தசாரதி ஆகியோர் உரையாடினர்.

இன்றைய அரசியல்
கடந்த பாராளுமன்ற தேர்தலில் முதலாளித்துவ காங்கிரஸ் அரசை தோற்கடித்து தற்போது ஆளும் பாஜக அரசின் தொழிலாளர் பார்வை குறித்து தோழர்கள் உரையாடினர். ‘மத்திய அரசின் இந்துத்துவா அரசியல் இந்தியாவில் மதவாத அரசியலை வளர்த்துவிடுகின்றது. அதே சமயம் கம்யூனிச அரசியலின் தாக்கம் நாட்டில் குறைந்து வருகின்றது. மத்திய மதவாத அரசும் முதலாளி வர்க்கத்திற்காகவே செயல்படுகின்றது. தொழிலாளர்கள் நலன்கள் மற்றும் சட்டங்கள் முதலாளி வர்க்கத்திற்காக அழிக்கப்படுகின்றன. ராஜஸ்தான் மாநில பிஜேபி அரசு ஏற்கனவே தொழிலாளர் சட்டங்களை தளர்த்தியுள்ளது’ என தோழர் சீனிவாசன் கூறினார். ‘விவசாய வீழ்ச்சியினால் தொழிலாளர்கள் வேலை தேடி நகர்புறம் செல்லும் நிலையில் இன்றைய ஒப்பந்த தொழிலாளர் முறை அனைத்து தொழிலாளர்களின் நலன்களை அழித்து வருகின்றது’ என தோழர் வஹீதா குறிப்பிட்டார். ‘தொழிலாளர் மற்றும் தாழ்ந்த நடுத்தர மக்கள் சேமித்து வரும் பணத்தை வைத்து வங்கிகள் நடத்தும் பொதுத்துறை மற்றும் தனியார் நிறுவனங்கள் அவர்களுக்கு கடன்களை மறுத்து  அவற்றை முதலாளிகளுக்கு தாரை வார்க்கின்றன. அவ்வாறு கொடுத்து திரும்ப வாங்க முடியாத கடன்கள் ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளாகும்’ என அவர் குறிப்பிட்டார்.

நலவாரியங்களின் முடக்கம்
கட்டிடத் தொழிலில் ஈடுபடும் தொழிலாளர்கள் குறித்து சரியான கணக்கெடுப்பு இல்லை எனினும் சுமார் 4 கோடி மக்கள் இதில் ஈடுபடுகின்றனர் என மதிப்பிடப்படுகிறது. இந்தியாவின் 40 கோடி தொழிலாளர்களில் 10சதமாவர். அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் எனப்படும் இவர்களுக்கு முறையான தொழிலாளர் நலன்களை அரசு தரவேண்டும் எனத் தொழிலாளர்களும் தொழிற்சங்கங்களும் தொடர்ந்து போராடிய பின் கட்டிடம் மற்றும் பிற கட்டுமானத் தொழிலாளர்களின் நல வரிச் சட்டம் (டீரடைனiபெ யனெ ழுவாநச ஊழளெவசரஉவழைn றுழசமநசள றுநடகயசந ஊநளள யுஉவ) 1996ல் கொண்டுவரப்பட்டது. இதன் நிலைமையை குறித்து அனைத்து பிரதிநிதிகளும் எடுத்துரைத்தனர்.

மூத்த பத்திரிக்கையாளரான தோழர் ஜவஹர் ‘1996ல் தேசிய அளவில் இந்த சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டும் 10 மாநிலங்களே இதை அமல்படுத்தியுள்ளன. அதில் ஒன்றான தமிழ்நாட்டில் சட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள 1சதத்திற்கு பதிலாக .3சதமே வசூலிக்கப்படுகிறது. தேசிய அளவில் வசூலித்த வரிப்பணமே இன்று 11000கோடி ரூபாய் உள்ளது ஆனால் தொழிpலாளர்களுக்கு இதுவரை 1000 கோடி தான் செலவிடப்பட்டுள்ளது’ என்று கூறினார்.

தமிழ்நாட்டை பொறுத்தவரை 22லட்சத் தொழிலாளர்கள் பதிவு செய்துள்ளனர். 606 கோடி ரூபாய் வசூலிக்கப்பட்டு 277 கோடி செலவிடப்பட்டுள்ளது. கடந்த மாதம் தமிழ்நாடு அரசு மேலும் 127 கோடி ரூபாய் தொழிலாளர் நலனுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதாக கூறியது. கட்டிடத் தொழிலாளர்களுக்கு வேலையிட விபத்து மரணம் 1லட்சத்திலிருந்து 5 லட்சமாகவும், வடமாநிலத் தொழிலாளர்கள் தொழிலாளர் நல வாரியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் செய்திகள் தெரிவி;த்துள்ளன. இவை வரவேற்கப்படவேண்டியவை என்றாலும் தொழிலாளர் நல வாரியங்கள் தொழிலாளர்களுக்கு சலுகைகளை மறுப்பதான பணியில் ஈடுபடுவதாகவே அனைத்து சங்கப்பிரதிநிதிகளும் கருத்து தெரிவித்தனர். தொழிலாளர்களுக்கு கொடுக்கப்படும் நலன்கள் அவர்களது உரிமைகளாக கருதப்படுவதில்லை. அதை இலவசங்களாகவும் சலுகைகளாகவும் சித்தரிக்கப்படுவதை தோழர் வஹீதா கண்டித்தார். ‘5 வருடங்களுக்கு ஒரு முறை தொழிலாளர் தங்களுடைய நலவாரிய பதிவை புதுப்பிக்கவேண்டும் என்பது நடைமுறைக்கு உரியதல்ல. ஒரு அரசு ஊழியர் வேலையில் சேர்ந்தவுடன் அவருக்கு அனைத்து நலன்களும் தரப்படுகிற பொழுது, ஏன் அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் மட்டும் புதுப்பிற்க வேண்டும்’ என சென்னை கட்டுமான தொழிலாளர்கள் சங்கத்தின் தலைவர் சீனிவாசன் கேள்வி எழுப்பினார்.

தொழிலாளர் நலன்களை பெறுவதற்கு தொழிலாளர்களை அடிக்கடி நேரில் வரச் சொல்லி கட்டாயப்படுத்துவது தொழிலாளர்கள் தங்கள் வேலை ஊதியத்தை இழக்க வேண்டியுள்ளது என தோழர் புஷ்பராணி கூறினார்.

தொழிலாளர் ஓய்வு ஊதியம் இன்று 1000 ரூபாயாக உயர்த்தப்பட்டாலும், ‘இன்றைய நிலவரப்படி இது தொழிலாளர்களின் வாழ்விற்கு போதுமானது அல்ல எனவும் தற்போது ஓய்வு ஊதியம் 3000ரூபாயாக கோரிக்கை எழுந்துள்ளது. இதற்கு அடிப்படையான பிரச்சனை ஓய்வு ஊதியம் பணவீக்கத்தின் அடிப்படையில் மாறறுவதற்கான வழிவகுக்கப்படவில்லை. அரசு ஊழியர்களின் ஓய்வு ஊதியம் பணவீக்கத்தின் அடிப்படையில் மாறும் போது ஏன் கட்டிடத் தொழிலாளர்களுக்கு ம்ட்டும் அரசு நிர்ணயிக்கும் தொகை கொடுக்கப்படுகின்றது’என தோழர் சீனிவாசன் கோரிக்கை எழுப்பினார். விபத்து மரணம் 5 லட்சமாக மாற்றப்பட்டாலும் இயற்கை மரணத்திற்கு இன்னும் 10000ரூபாய் தரப்படுகிறது. இதை 3 லட்ச ரூபாயாக உயர்த்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் எழுந்தது.
;
பாதுகாப்பற்ற வேலை நிலைமை
கட்டிடத் தொழில் கடும் உழைப்பையும், ஆபத்துகளையும் கொண்டது. கட்டுமானத் தொழில்களிவ் சரியான பாதுகாப்பு முறைகளை முதலாளிகள் பயன்படுத்துவதில்லை. இதனால் பல வருடங்களாக தொழிலாளர்கள் கட்டிடத் தொழிலில் தங்களுடைய வாழ்வையும் உடல் உறுப்புகளை இழந்து வேலைக்கே செல்ல முடியாத நிலைமை ஆகும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர். இந்த விபத்துகள் பொது மக்களின் கண்களுக்கே வராத நிலையில் முகலிவாக்கம் கட்டிட இடிபாடுகளில் இறந்த நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் நிலைமை அனைவரையும் குலுக்கியது. ஆனால் இது ஒரு முறை நடப்பதில்லை. மெட்ரோ திட்டங்களிலும், கல்லூரி, தொழிற்சாலை, வீடு சுவர்கள் இடிபாடுகளில் தொழிலாளர்கள் இன்னும் மடியும் நிலையே. முகலிவாக்கத்தின் எதிரொலியாக அரசு வடமாநிலத் தொழிலாளர்களை பதிவு செய்வதற்கும், உயிர் இழப்பு நிவாரணத்தையும் அதிகரிக்க முன்வந்துள்ளது. ஆனால் தொழிலாளர்களின் பாதுகாப்பில்லாத நிலைமை இன்னும் மாறவில்லை. மேலும் இதற்காக உள்ள விதிமுறைகளில் உள்ள தடங்கல்களினால் தொழிலாளர்கள் உரிய நிவாரணம் பெறுவதில்லை. ‘தொழிலாளர்களுக்கு விபத்து நேரிடும் போது போதிய விவரம் தெரியாததால் விபத்துகளை காவல் துறையிடம் பதிவு செய்வதில்லை. இதனால் தொழிலாளர் விபத்து இழப்பீடு சட்டங்கள் மூலம் நிவாரணம் பெற முடிவதில்லை. மேலும் முதலாளிகள் இதனால் பாதிக்கப்படுவர் எனப் பலர் பதிவு செய்யத் தயங்குகின்றனர். இந்த போக்கை மாற்றி தொழிலாளர் ஒற்றுமையை வலுப்படுத்த வேண்டும்’ என மாவட்ட பொது செயலாளர் சீனிவாசன் எடுத்துரைத்தார்.

பெண் தொழிலாளர்களின் நிலை
அனைத்து அமைப்பு மற்றும் அமைப்புசாரா தொழில்களிலும் பெண் தொழிலாளர்கள் தொழிலாளர் மட்டுமன்றி பெண் என்ற அடிப்படையிலும் ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளாகின்றனர். பெண் தொழிலாளர்களின் ஊதியம் ஆண் தொழிலாளர்களை விட குறைவாகவே உள்ளது. சம ஊதியக் கோரிக்கைகளை தோழர் புஷ்பராணி வலியுறுத்தினார். மகப்பேறு கால உதவித் தொகையை 36000ருபாய்க்கு உயர்த்த தோழர் வஹீதா கோரிக்கை எழுப்பினார். தொழிலாளர்களுக்கு கழிப்பிட வசதி வேண்டிய கோரிக்கையை ஆமோதித்தார் தோழர் ஜவஹர்.

மற்ற கோரிக்கைகள்
கட்டிடம் கட்டும் தொழிலாளர்களுக்கு வீடு இல்லை குறையை போக்க வீட்டு மனை மற்றும் வீடு கட்ட கடனுதவி
கட்டிடத் தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளுக்கான கல்விக்கட்டணத்தை அரசே ஏற்று அவரவர் தாய் மொழியில் இலவசக் கல்வியை அமலாக்கம் செய்தல்.
பெண் கட்டிடத் தொழிலாளர்களுக்கு 50 வயது முதல் ஓய்வூதியம்

Be Sociable, Share!

Workers and Union representatives arrested on complaint based on Labour Department

September 26th, 2014 No comments

On August 15th, Workers of Gestamp Sungwoo Hitech Automobile parts workers protested against the working conditions in their factory and gheraoed the collectorate under New Democratic Labour Front. The state retaliated by arresting more than 150 workers and remanding them. On 30th of August, Asian Paint Workers Union who are continuing a year long struggle against the management on various economic demands, conducted a protest meeting in solidarity with the arrested workers of GSH. More than 2 weeks after the protest, Rajesh of Asian Paints Workers Union, Advocate Bharathi of AICCTU, Sridhar of GSH Workers Union and Siva of NDLF have been arrested on charges of CrPC 294B (reciting obscene songs or words in a public place), IPC 353(Assault or criminal force to deter public servant from discharge of his duty) and 506(Criminal Intimidation) based on a complaint filed by Mr. Dharmaseelan, Assistant Commissioner of Labour, Sriperumbudur. While three of the comrades have been given bail, Comrade Siva who was arrested on August 15th is yet to get bail.

Source: Thozhilalar Orumaipadu

Mr. Dharmaseelan has alleged in his complaint, that these comrades had used derogatory language against him and his ineffectual dealings against workers in favor of industries and had threatened to close the office of ACL. He has further contended that as AICCTU was culpable in the murder of a manager in Pricol, these statements constitute a intimidating environment for the discharge of his duties. Commenting on the arrest, Advocate Bharathi deplored the attitude of Labour Department who is meant to protect the workers’ rights stepping out to persecute them. ‘The filing of charges based on the complaint is a violation of freedom of expression’ he said. He questioned the motive of the Labour Department and Police Department in suppressing workers’ protests in Tamil Nadu.

As working conditions and living conditions deteriorate in an environment of unrelenting inflation with flighty and exploitative capital, working class struggles have increased in the industrial Sriperumbudur with workers challenging the State in its failure to provide better working conditions and to protect their interests. However the role of the state has been to promote and protect foreign capital and provide cheap labour for the capital. ‘Contract and casual labour has become the norm in the industries of Sriperumbudur and labour laws are being weakened to support the capitalists. While Rajasthan Government moves to amend the Factory Act so that workers with employment up to 300 can dismiss workers without any authorization from Government, these laws are hardly implemented’ said Comrade Bharathi.

The lack of strong labour rights especially on right to unionize and collective bargaining is strongly missing in the Indian Labour laws. There is no mandatory recognition of the unions and there is no punitive damages suffered by management on labour conciliation. So while the Labour Department sticks to the letter of the law in conciliation, the management is under no obligation to either come for negotiation or for honor any agreements in such tripartite negotiation. With such conditions, workers have no recourse but to struggle and strike to press for just working environment. Workers from Nokia Siemens Networks and Asian Paints have struck work for few months while negotiations in Labour Department went no where. Yet the State and the Centre have only pursued to suppress these struggles.

While the Central Government is pursuing weakening of labour laws in the guise of ‘Labour Reforms’, the State Government is continuing to deny permissions for worker’s strikes and suppressing working class protests. Bharathi cited the recent move by the State to declare MRF as a public utility service to suppress workers’ strikes against the management. Just last week, Chennai Police Department denied permission to Marxist Leninist(Peoples’ Liberation) Party’s protest against atrocities on dalits in Dharmapuri and elsewhere.

Meanwhile, various protests are emerging against the high handedness of the state. Protests were organized in front of the Labour Department in Oragadam on 24th. Yesterday, lawyers protested against the arrest of Bharathi in front of High Court and also boycotted Labour court.

Be Sociable, Share!

Press Statement: Fishers Oppose Beach Beautification Project

September 22nd, 2014 No comments

17 September, 2014

CHENNAI -The Corporation’s Rs. 55 crore beach beautification plan has run afoul of the Chennai fisherfolk who said the project eats into their livelihood spaces and violates the CRZ Notification. The fisherfolk made it clear that no further diversion of beach spaces used for livelihood would be permitted until a comprehensive Coastal Zone Management Plan incorporating their customary land uses and a long-term fisher housing plan was prepared as per the CRZ Notification, 2011.

Countering the Corporation’s claims about public consultation, the fishers said that neither the Fisheries Department, nor the village or fisher cooperative society administration had any knowledge about the project until they were informed by an NGO recently.

According to the fishers, who had analysed a copy of the Draft Detailed Project Report, more than 3.6 acres of beach sand in Kottivakkam, Palavakkam and Neelangarai will be built over to create parking lots, tennis courts and yoga platforms. These areas are vital livelihood spaces, as fishermen use it for hauling the shoreseine nets and for mending and drying nets, they said. In Neelangarai and Kottivakkam, community structures like toilets and volleyball courts are also being taken over.

The project’s proposal to restrict boat parking to a small beach stretch in front of each village’s residential area has not gone down well with the fisherfolk. “Boats cannot be parked within such a small stretch. Boat parking space of each village always extends beyond the residential area but stays within the boundaries of customary land-use by fishers from that village,” said K. Saravanan of Coastal Resource Centre.

Pointing to a 26 cent beach area in Chinna Neelangarai where various constructions are proposed, the fisher representatives said that the plot was less than 10 metres from the High Tide Line. Any construction in this plot would be in clear violation of the CRZ rules, they said.

They pointed out that Chennai Corporation and the CMDA have turned a blind eye towards blatant violations by farmhouses and resorts along the Chennai Coast. Given the number of violations and future development plan on beach areas, the total land available for use by the traditional communities will be lost and all prospects for future long-term housing will be harmed, they said. Referring to a July 2011 directive by the State Coastal Zone Management Authority to the Corporation to identify and act against CRZ violations, the fishers pointed out that no progress had been made on this task. Fisher representatives from various hamlets in Chennai addressed the press conference organised by Coastal Resource Centre of The Other Media.

For more information, contact: K. Saravanan: 9176331717

Be Sociable, Share!

சட்ட விரோத ஆலை மூடுதல் – கும்மிடிப்பூண்டி கிரீவ்ஸ் தொழிலாளர்கள் உள்ளிருப்பு போராட்டம்

September 20th, 2014 No comments

UPDATE : 6 வது நாளாக உள்ளிருப்பு போராட்டம் கைவிடப்படாமல் இருக்கும் நிலையில், நேற்று தொழிலாளர்களை அழுத்தம் கொடுத்து வெளியேற்றும் வகையில் குழாய் நீர் வசதி துண்டிக்க பட்டிருக்கிறது. மின் இணைப்பும் துண்டிக்கப்பட உள்ளதாக தெரிகிறது.

கும்மிடிபூண்டி SIPCOT தொழிற்சாலை வளாகத்தின் மிக பழமையான பெரும் நிறுவனங்களில் ஒன்றான Greaves Cotton Construction Equipment Business (CEB) ஆலை தொழிலார்கள் 300 க்கும் மேற்பட்டோர் திடீர் வேலை பறித்தலை தவிர்க்க போராடி வருகின்றனர். விதிகளுக்கு உட்பட்ட முன் அறிவிப்போ அரசாங்க அனுமதியோ இல்லாத ஆலை மூடலையும் அதை தொடர்ந்த பணி இழப்பையும் சட்ட விரோத அநீதியாக குற்றஞ்சாட்டி, ஒப்பந்த பணியாளர்களுடன் சேர்ந்து 150 நிரந்தர பணியாளர்கள் எதிர்த்து கொண்டிருக்கின்றனர். 15.9.2014 அன்று, ஜனநாயக தொழிற்சங்க மையம் (DTUC) தலைமையில் தொழிலாளிகள் கதவை உடைத்து சென்றே, ஆலை நிர்வாகத்தின் ஒடுக்குமுறைகளை கண்டிக்கும் உள்ளிருப்பு போராட்டத்தை தொடர வேண்டி இருந்திருக்கிறது.

சந்தேகத்திற்குரியவாறு இரண்டு மாத விடுப்பு அறிவித்திருந்த 11.08.2014 தேதியிட்ட நோட்டீசை திரும்ப பெற கோரி, DTUC தலைமையில் தொழிலாளிகள் வாயில் கதவை உடைத்து உள்ளே சென்று தொடர்ந்து போராட தொடங்கி இருந்தனர். செவி கொடுக்காத நிர்வாகம், அடுத்த நாளே தற்காலிகமாக உற்பத்தியை ரத்து செய்வதாக தெரிவித்தது இணையதளத்தில் பதிவாகி உள்ளது. அதன் பின்னர் அறிவிப்பை 24.08.2014 அன்று நிர்வாகம் திரும்பபெற்ற போதும், நிறுவனத்தை விற்க போவதாக (தற்போது உறுதியாகி உள்ள) தகவல்கள் வெளிவந்தன. மேலும் தொழிலாளி விரோத போக்கை கைவிடாத நிறுவனம், உற்பத்திக்கான இயந்திரங்களை நகர்த்தி வந்தது மட்டும் அல்லாமல், ஆலையை (Heavy Engineering Unit I, II) நிரந்தரமாக இழுத்து மூடுவதாகவே கடந்த 13.9.2014 அன்று அறிவித்துள்ளது. ” நஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளது “, அதாவது லாபம் குறைந்தது, என்ற பொய்யான காரணத்தை நம்ப வைக்க முயற்சிக்கின்ற அறிக்கையையே இணையதளத்திலும் வெளியிட்டிருப்பதாக தெரிகிறது. ரூ.1700 கோடிகள் மதிப்புள்ள கிரீவ்ஸ் காட்டன் தொழிற்சாலையானது 1859 இல் ஆங்கிலேய முதலாளிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்க ஆரம்பித்து, 1947 இல் இருந்து Thapar Group of Companies இன் முக்கிய அங்கமாக இருந்திருக்கிறது. இக்குழுமத்தின் மற்றும் ஒரு கிளை தான் உலகமறிந்த Crompton Greaves நிர்வாகத்திற்கு பொறுப்பு என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தொழிற்சங்க உரிமையை கூட அங்கீகரிக்காத Greaves Cotton Ltd., சில மாதங்களுக்கு முன் 200-250 ஒப்பந்த தொழிலாளர்களை எந்த விளக்கங்களும் அளிக்காமல் வேலையை விட்டு நீக்கியும் இருக்கிறது. பத்துக்கும் மேல்பட்ட நிரந்தர தொழிலாளர்களை ‘attendance deficit’ இன்
பெயரிலும் ‘உற்பத்தி குறைவின்’ பெயரிலும் பணி நீக்கம் செய்திருக்கிறது. உயர் நிர்வாகிகளுக்கு குறைந்தது ரூ.40 Lakh p.a என்றும், ITI பயிற்சி பெற்ற ஆரம்ப நிலை தொழிலாளிக்கு மாதம் ரூ.7000 கு கீழ் ஊதியம் என்றும் முதலாளித்துவ தர்க்கத்தை அப்படியே பின்பற்றி தான் வந்திருக்கிறது. 20 இல் இருந்து 37 வருட உழைப்பு போட்டவர்களுக்கும் ரூ.20,000 மட்டுமே அதிகபட்ச சம்பளம்!

சட்டத்தில் வழிவகுத்து இருப்பதை விட ‘VRS திட்டம்’ போன்ற நஷ்ட ஈடுகள் மிகையானவை என்று கட்டாயப்படுத்தும் நடவடிக்கைகள், தொழிலாளி ஒற்றுமைக்கு ஈடு கட்ட முடியாமல் இருப்பது தெளிவாகிறது. தொழிற் தகராறு சட்டத்தின் கீழ் 100 க்கும் அதிகமான தொழிலாளர்கள் பணி செய்யும் ஒரு நிறுவனத்தை அரசின் அனுமதி இன்றி மூட இயலாது. மோடியின் BJP அரசு புதுப்பிக்க துடிக்கும் முடங்கிய திட்டங்கள், நில கையகப்படுத்தல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் ஒப்புதல்களின் ‘தேக்கம்’ (அதாவது ஒட்டுமொத்த கட்டுமான தொழில் சந்தை போக்கின் “underperformance”) காரணமாககூட, Greaves Cotton விற்பனை மதிப்பீடு குறையுமென அச்சத்தில் மூழ்கியதாக இல்லை. அதிலும் விவசாய உபகரண உற்பத்திக்கு மானியம், Overtime உழைப்பு வார இறுதிக்கு நீண்டாலும் சுரண்டப்படுதல், இப்படி 30% கும் அதிகமாக தொடர்ந்து லாபம் தீட்டி வந்த இந்த நிறுவனம், “நிலை தவறாத வளர்ச்சியினால் மொத்த மதிப்பை ஏராளமாக உயர்த்தி” இந்த நிதி ஆண்டின் முதல் கால் பகுதியில் ‘கடன் அற்ற (debt free)’ தரத்தை அடைந்துள்ளதாக முதலீட்டாளர்களுக்கு விளம்பர படுத்தி கொள்கிறது. தொடர் புதிய தயாரிப்புகளின் வெளியீடும் முக்கிய பின்னடைவுகள் எதையும் குறிப்பதாக தெரியவில்லை. (தொழிலாளர்களின் பேட்டி இங்கே)

வேலை – வாழ்க்கை உத்திரவாதத்திற்கான கோரிக்கைகளை கலைக்க எண்ணும் Greaves Cotton, நீதிமன்றத்தை நாடி இருக்கிற ஏமாற்று தந்திரங்களையும் தொழிலாளர்கள் வீழாமலே எதிர்கொண்டு வருகின்றனர்.

(மேலும் செய்திகளுக்கு இந்த பக்கத்தை கவனிக்கவும், தொடர்புக்கு: கார்கிவேலன் (மையக் குழு உறுப்பினர், ஜனநாயக தொழிற்சங்க மையம் (DTUC)) 9840327140)

Be Sociable, Share!
Categories: Agriculture Tags:

Civil society statement against retrenchment of electronics workers in the name of VRS scheme

July 16th, 2014 No comments

We, civil society organisations from India and around the world are highly concerned about the recent spree of retrenching electronics workers in the Sriperumbudur industrial area in Tamil Nadu, India. The trend was set when Nokia India Pvt. Limited, a wholly owned subsidiary of Finish multinational Nokia Corporation, started to lay off workers in April 2014. This had a cascading effect on Nokia’s supplier companies. Now, the jobs of thousands of workers in these factories are at stake. The retrenchment of these workers is taking place against a background of a severe tax dispute between the Indian government and Nokia, as well as the announced relocation of Nokia from India to Vietnam.

Read the full statement here:

Civil Society Statement on Nokia and its suppliers in India

Be Sociable, Share!
Categories: Factory Workers Tags:

தொழிற்சாலை விபத்து எனும் உயிர்பலியும், சில சமாளிப்புகளும்

June 26th, 2014 No comments
‘SGH’ என்று அழைக்கப்படும் Sungwoo Gestamp Hitech Ltd. இன் திருபெரும்புதூர் SIPCOT தொழிற்சாலையில் கடந்த ஜூன் 11 அன்று ஏற்பட்ட கொடூர விபத்திற்கான எந்த அடையாளமோ தயக்கமோ இல்லாமல் வேலை தொடர்வது, உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கு பழகி போன யதார்த்தங்களில் ஒன்றாகவே வரலாறு நிரூபிக்கிறது. புதன்கிழைமை மாலை 6.45 மணி அளவில் ( இரண்டாவது shift ) விபத்தில் வாசுதேவன் என்கிற 32 வயது நிரந்தர ஊழியர் பலியான செய்தி வெளியே வந்த பின்னர், நாங்கள் அறிந்து கொள்ள முடிந்த விவரங்களையும் சந்தித்த நிகழ்வுகளையும் இங்கே பதிவு செய்கிறோம்.
13 ஆம் தேதி factory வளாகத்திற்கு செல்லும் முன், இணையதளத்தின் வழியாக, SGH Ltd. Chennai தனது பூனே (மகாராஷ்டிரம்) ஆலை போலவே, இங்கும் தென் கொரிய – போர்சுகீய ஒப்பந்தத்தின் கீழ் இயங்குகிறது என்றும், வாகன உற்பத்திக்கு pressed/stamped sheet metal பாகங்கள் supply செய்யும் நிறுவனம் என்றும் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. இன்று வரை நிர்வாகம் மற்றும் அதன் செயல்பாடுகள் குறித்து கிடைக்கும் தகவல்கள் அவ்வளவு தான். சம்பவம் ஏற்பட்டு ஒரு நாள் கடந்திருந்த பட்சத்தில், ஒரு ‘கண்ணீர் அஞ்சலி’ banner உம் சில துண்டு அறிக்கைகள் மட்டுமே SGH ‘குடும்பம்’ வாசுதேவனின் இழப்பிற்கு இரங்கல் தெரிவிப்பதாய் அறிவித்து கொண்டிருந்தன. அறிக்கையை படித்து கொண்டு இருந்த எங்களை சந்திக்கத்தான் இரண்டு நிர்வாகிகள் உள்ளிருந்து வெளியே ஓடி வருகின்றனர் என்று நினைக்கையிலேயே, அவசரம் அவசரமாக இருவரும் banner ஐ அவிழ்த்து உள்ளே கொண்டு சென்று விட்டனர். இன்னொரு பக்கம் மூன்று uniform அணிந்த தொழிலாளர்கள் எங்கள் அருகே வந்து தொழிலாளர் செயற்குழு பிரதிநிதிகள் ஆக தங்களை அறிமுகம் செய்து கொண்டனர். நாங்கள் அங்கு சென்றிருந்த காரணத்தை தீர அலசிவிட்டு, விபத்தின் விளைவுகள் எல்லா தரப்பிலும் சுமூகமாக அணுகப்படும் நிலையில், அதை பற்றி எழுதி யாரும் “ஒரு சின்ன விஷயத்தை பெரிதாக்குவது தேவையே இல்லை” என்று உறுதி கொடுத்து விட்டு சென்றனர். தொழிலாளர் நலத்துறை மற்றும் ஆலைகள் கண்காணிப்பாளர் மேற்கொள்ள வேண்டிய விசாரணை பற்றிய கேள்விகளுக்கும், ‘மூன்றாவது நபர் குறுக்கிடுதலை’ தவிர்க்கும் வகையில் எல்லாம் நடந்து முடிந்திருப்பதாக தெரிவித்து எங்கள் வருகையின் மீது புரியா எரிச்சலையும் வருத்தத்தையுமே காண்பித்து போயினர். போலீசாரை உடனே ஆஜராக்க தெரிந்த நிர்வாகம், அதன் ஊழியர்களுக்கு யாரிடம் பேச அனுமதி உண்டு என கண்காணிக்கும் அளவிற்கு அதிகாரத்துவத்தையும் அனுபவித்து வருகிறது என்று புரிந்தது.
அங்கே தேநீர் கடை நடத்தும் ஒருவரின் வர்ணிப்பு படி, 5 tonne Stamping அச்சின் (Die) இயக்கத்தில் கோளாறு ஏற்பட்ட சமயத்தில், வாசுதேவனின் உடல் நசுக்கப்பட்டது என்று தெரிகின்றது. புட்லூரை சேர்ந்த அவரின் குடும்பத்தாரிடம் பேசும் போது, காவல்துறை விசாரணை, உண்மை அறியும் முயற்சிகள் இவை எல்லாம் வெளிப்படையாக பின்பற்ற படுவதாகவே தோன்றவில்லை. SGH நிர்வாகம் எந்த விளக்கமும் அளிக்க முன்வராமல் இருப்பது, உயிர் பிரிந்து 4 மணி நேரம் கழித்து கூட குடும்பத்தாருக்கு நேரடியாக தெரியப்படுத்தாமல் இருந்ததின் தொடர்ச்சியாகத்தான் தோன்றுகிறது. இறந்து போன தொழிலாளியின் கைபேசி அழைப்பு பதிவுகளில் அதிகம் அக்கறை செலுத்தி வரும் காவல்துறை, என்ன நோக்கத்தோடு செயல்படுகிறது என்கிற சந்தேகத்தை தான் குடும்பத்தினரால் பகிர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. 8 ஆண்டுகள் பணி அனுபவம் கொண்ட திறமைக்காக பாராட்டப்பட்ட வாசுதேவன், இயந்திரத்தை சரிபார்க்கும் போது அஜாக்கிரதையாக நடந்து கொண்டார் என்று கூறி வரும் நிறுவனம், அரசு அதிகாரிகளின் வலியுறுத்தலையும் சாதகமாக்கி கொள்ள ஆர்வம் காட்டும் என்பது யூகிக்க முடியாதது ஒன்றும் அல்ல.
சக ஊழியர் ஒருவர் ஆங்கில பத்திரிகை ஒன்றிற்கு அளித்த தகவல் (http://m.newindianexpress.com/chennai/323193) குறித்து விசாரிக்கையில், ‘Safety Bar’ பழுதடைந்து இருப்பது போக, சென்சார்களே தொடர்ந்து ‘bypass’ செய்ய பட்டு வருகின்றன என்று சொல்ல படுகிறது. இது பல்வேறு sector ஐ சேர்ந்த நிறைய ஆலைகளில் உற்பத்தி நேரம் ‘வீணாகாமல்’ இருப்பதற்கான யுக்தியாகவே சகஜமாக்கப் பட்டிருப்பதை தொழிலாளர்கள் பொது கவனித்தற்கு கொண்டு வர முயற்சித்து கொண்டு தான் இருக்கின்றனர்.
தீர்வுக்கு ஒன்றும் பதட்ட பட வேண்டியதில்லை – Mileage, spare parts, engine speed, accessories இப்படி வங்கி கடனுக்கு தகுதியான ஒவ்வொரு இன்பத்தையும் தேர்ந்தெடுக்கும் காலத்தில், உயிர்களுக்கான விலையும் ‘rating’ கு வசதியான எண்ணாக மாற்றப்படனும், அவ்வளவு தானே?
Be Sociable, Share!

A Chance Encounter

June 25th, 2014 1 comment

Abhishek Saha accompanied a carpenter on his maiden travel on the Delhi Metro

The other day, while returning from work, a teenaged boy—wearing a loose-fit trouser and a faded red t-shirt, his hair in a mess—approached me at the Rajiv Chowk metro station. He looked bewildered.

Bhaiya, Noida City Centre ke liye kaunsi metro leni hai?1 he asked.

Since I was going to Mayur Vihar, I asked him to wait there itself with me. I told him that he would have to board the same train as I. He was a little doubtful, but then nodded. Waiting for the Noida-bound metro to snake into the platform, I asked him where he had come from.

Humara naam Pankaj hai. Hum Samastipur se hain,2 he said. Like a true Bihari, he referred to himself in the plural.

I asked him what brings him to Delhi.

Before he could answer, the metro entered the station and halted. After the customary beep, its doors opened and a sea of humanity poured out onto the platform.

Hum carpenter aur plumber ka kaam karte hain bhaiya. Noida mein ek construction company mein kaam karne aayein hain,3 Pankaj said as we stepped into the train.

His eyes drifted to the electronic destination-map above the compartment door. As the pointer for Noida City Centre glowed red, showing the last stoppage, Pankaj heaved a sigh of relief.

Pichle baar hum HUDA City Centre ke taraf chale gaye the galti se. Iss baar sahi hai.4 He smiled. He could read both Hindi and English, I figured.

Pankaj told me that he had reached Delhi that morning from Bihar, and after paying a visit to his brother, who runs an eatery near the New Delhi metro station, he came to Rajiv Chowk to board a metro to Noida.

I asked him whether it was his first time in Delhi. Shaking his head, he said, “Nahi, pehle bhi kaam kar chuke hain Noida mein. Phir ghar chale gaye the.5 But, he said that it was his first metro ride, as he has always preferred buses in Delhi—koi confusion nahi aur koi checking bhi nahi.6

Pankaj explained that when, in 2012, he failed in his twelfth standard exams and their family was faced with financial constraints he had to start earning.  He moved to Delhi and by apprenticeship and hard work, he soon picked up the tricks of the trade of carpentry and plumbing, and started off on his own.

Now, he boasted, he earns more than what his brother running the eatery in New Delhi does.

Pura sola hazaar rupaye ki kamai,” he said, “har mahine pitaji ko bhejte hain. Wo uss paise ko kheti mein laga dete hain.7

I was intrigued. You do keep something for yourself, Pankaj, don’t you?

Nahin, pura paisa bhej dete hain. Yahan akela aadmi kuch karke reh lete hain.8

He added that his brother helps him out sometimes with his daily expenses—food and lodging.

I asked him why he chose to be a carpenter and that too in Delhi. Why not in Samastipur, or for that matter in Patna?

Keeping his gaze fixed on the passing landscape through the window—the colossal Akshardham temple, sparkling in the glare of the night lamps—Pankaj said, “Bihar mein log mazak udaenge, ki dekho school mein fail karke mazdoor ban gaya.9

He went on. “Yahan hum izzat se kaam karke paisa kaama rahein hai. Aur itna paisa peon type ki naukri mein kabhi nahi kama pate.10

He said that the agricultural activity in their farm was going well unlike earlier times. Wheat and maize cultivation has been quite good this season—around 30 quintals each.

I asked him about Noida, whether he likes it as a place to live in and work.

Noida achchi jagah hai shayad… aap jaise logon ke liye,”11 he said nonchalantly. I was slightly taken aback.

Kyun?12 I asked

Matlab, hamare liye kya acha kya bura. Ek ghar banate hain, phir wo ban jane ke baad wahan se chale jatein hein kahin aur13

I couldn’t disagree. I nodded.

Aur carpentry ka kaam kaisa hai bhaiya?14

Risk hai15

He explained that sometimes he has to stand on wooden platforms barely 9 inches wide against the outer side of a window on the uppermost floors of twenty-storeyed buildings and make certain fittings.

Safety belt nahi detein hain aapko?16

Kabhi kabhi dete hain. Lekin humko nahin lagta ki agar bees talle se girenge toh uss belt se kuch ho paega.17

Pankaj yawned, looked around and observed our co-passengers—people irrespective of class and creed, from corporate employees to daily-wage labourers like Pankaj himself. I observed that his hair was powered with dust, probably the manifestation of a general compartment travel from Bihar to Delhi.

Aap kya karte hain bhaiya?18 he asked me after a while. I told him I was a ‘patrakar19.

Matlab paper mein aapka likha chapta hain?20

Lying, I nodded.

I asked him, then, of his own future plans—if he wanted to take his class 12 exams again.

Nahi bhaiya, hum toh AITT ka exam denge, form fill up kar diye21

I later found out that AITT stood for All India Trade Test which is conducted by the National Council of Vocational Training (NCVT). Skilled technical workers both private candidates and ITI pass outs can appear for this exam, and after succeeding in it the worker is awarded the National Trade Certificate in the concerned trade. That certificate, Pankaj told me, easily paves your way to public sector jobs.

He said, “Aap ko pata hai ki bathroom mein floor se kitna upar basin fit karte hain?22

I shook my head.

Latrine ka flush kaise kaam karta hai?23

I answered in the negative, again. I didn’t tell him that I had graduated as a civil engineer.

He grinned and said, “Yahi sab puchega exam mein. Likh denge… hum ko aata hai.24

The metro soon chugged into Mayur Vihar. I wished him luck for his exam and started pushing my way towards the door.

Phir milenge,25 Pankaj said.

Zaroor,26 I said and debarked.

Footnotes

1. Brother, which metro line should I take to reach Noida City Centre?

2. My name is Pankaj. I’m from Samastipur (Bihar).

3. I work as a carpenter and plumber. I’ve come to work with a construction company in Noida.

4. Last time I caught the HUDA City Centre bound metro. This time it’s all right.

5. No, I have worked in Noida before. I had gone home for a few days.

6. There is neither any confusion regarding routes, nor any security checks.

7. I send my entire income of Rs 16,000 to my father. Back home, he spends the money on our farm.

8. No, I send the entire amount home. I live alone in Delhi and don’t have much expenditure; I manage somehow.

9. People in Bihar would have made fun of me, saying that since this boy failed in his Class 12 exams, he has become a labourer.

10. But here, no one disrespects my work and I earn good money. Had I opted for a peon’s job I could have never earned this much.

11. Noida is a good place may be, but only for people like you.

12. Why?

13. I mean, what’s good or bad for us? We build a house and then move away from there after it’s build.

14. And how’s your carpentry going?

15. It’s risky.

16. Don’t they give you safety belts to wear?

17. They give sometimes. But I personally feel that if I fall down from the twentieth storey, then that belt won’t help.

18. Where do you work, brother?

19. Journalist

20. So, are your writings are published in the newspaper?

21. No brother, I will take the AITT exams, have filled up the form.

22. Do you know at what height, from the floor, do we fix the basin in the bathroom?

23. How does the flush in your toilet work?

24. These are the things they will ask in the exam. I know the answers…can write nicely in the exam.

25. See you

26. Definitely

Be Sociable, Share!
Categories: Migrant Workers Tags:

Foxconn workers given marching orders: After Nokia, now Foxconn announces VRS scheme

June 19th, 2014 No comments

Workers of Foxconn International Holding-FIH (formerly Foxconn India Private Limited), located inside Nokia Telecom SEZ Park in Sriperumbadur, were in for a rude shock when they went for their morning shift yesterday (18th June 2014). A Voluntary Retirement Scheme (VRS) notice was stuck on the notice board asking workers to avail the Scheme within two days by 20th June 2014. The ‘Scheme’ made a grand announcement of offering the workers a compensatory package of Rs 75,000 lumpsum money alongwith 10 months salary; 1 month notice period salary; leave salary and gratuity. “Leave salary and gratuity are earned by workers as part of their normal course of employment, it is not a compensation money for ‘retrenching’ them”, (emphasis added) said S Kannan, District Secretary (Kancheepuram) of Centre of Indian Trade Unions. A back of the envelope calculation shows that through this scheme a worker with 8 years of work will get maximum upto Rs 3 lakhs approximately.

In a letter dated 12th May 2014 addressed to Principal Secretary, Labour and Industrial Department Tamil Nadu government, FIH had stated that it was “compelled to down-size” its manpower “substantially to suit the current requirements of our customer”. FIH attributed its ‘compulsion’ to the cut down of production volumes in Nokia plant located inside the SEZ. “In India, our business is substantially dependent on Nokia, Sriperumbadur plant. We are mere Tier-1 suppliers and not OEM manufacturers like Nokia. Therefore, you may appreciate that we have been operating our business under more volume with less thin margin business model”.

Citing transfer of “burden to their (Nokia) vendors” and “cost down measures in order to save the interest of all stake-holders of the Company”, FIH stated that it will be able to offer work to only to 800 workers. As per their letter to the Principal Secretary FIH claims that for past two months 500 workers were found ‘idle’ in the factory to whom they had been “paying salary without any work”. The Company claims that under the present situation of “uncertain status of orders”, they may end up with over 800 “idle workforce”.

The company presently has over 1600 permanent operators in its rolls. It had set up its first plant in 2005 in Irrungattukottai in Sriperumbadur and ran it for 3 months. In April 2006, it set up a plant inside Nokia Telecom SEZ. It has another site in SV Chatram near Sriperumbadur which has 7 plants and a worker’s dormitory. Although only one (1) plant is operating at the moment at the SV Chatram site. At its peak of production, the Company hired over 6000 workers—3600 contract workers, 1000-1500 trainees and 1700 permanent workers.

“Foxconn is much bigger than Nokia. We have over 5 lakhs global workforce. Our production volumes are high, we supply to many companies globally and not just Nokia. If the company wants to run this plant, then they can easily divert some volumes to our plant here and run it. It does not need to downsize workforce. Even now we have orders in this plant. We are assembling 2 types of mobile phones, have orders from ABB (switch) company also,” said Rajni, leader of CITU affiliated Foxconn India Thozhilalar Sangam (FITS) which has about 1044 members in the company. FITS, which has majority members in the Company hasn’t been recognized by the FIH management who have so far preferred to negotiate with LPF (DMK) or ATP (AIDMK) affiliated unions. A long drawn legal battle for recognition of union in FIH has been pending in the High Court and Supreme Court of India since 2012.  (See: Supreme Court to decide the fate of union in Foxconn, Sriperumbadur, 7th November, 2013, http://tnlabour.in/?p=1971)

“I joined Foxconn in November 2006. At that time I was working in Lumax (auto part supplier to Hyundai) as a contract worker for a salary of Rs 4000 per month. Foxconn offered me a permanent job but with a lesser salary of Rs 2900 per month. But I took the job since it was a permanent position and I thought it would be secured even though the salary was low. Foxconn said they will increase my salary to Rs 7000 per month in 2 years. So I decided to join the Company. I have now worked for 8 years and my salary is only Rs 9500 per month. I refused to sign the settlement with the ATP union last year which was deceitfully and undemocratically agreed upon between the management and ATP. Even contract workers with my kind of experience get over Rs 12,000 per month salary. I feel completely cheated and dissatisfied with the Company. My dreams of secured permanent job with a good salary are gone”, lamented Rajni.

For Muruganandam, another Foxconn worker and member of FITS, the situation is also similar. He worked as a trainee in Sungwoo Gestamp Hightech (Chennai) Ltd in 2007 for a salary of Rs 7000 per month. In 2008, he was offered a permanent position with a salary of Rs 3500 in Foxconn. He decided to take the offer as it was a “secured position”. After the first 6 months of probationary period, Muruganandam was given a salary of Rs 4000 per month. “It is the same story for most of us. We were all lured by ‘permanency’ and ‘security’ of the employment. Even though our wages were low, we all decided to take permanent jobs thinking we will get wage hikes as we go along. Company had promised wage hikes to us” said Muruganandam.

As the workers sat discussing their next strategy on how to counter the VRS scheme which seems “inevitable” to them, I re-read the letter from the management which claimed that it was trying to save the interest of “all stake holders”. Certainly it does not seem to consider the workers as stake-holders in the company—they are merely expendable people who can be given a pittance and sent off dictated by company’s profits.

19th June 2014, Sriperumbadur, Kancheepuram

Be Sociable, Share!
Categories: Factory Workers Tags: