சாதிய மனங்களில் படிந்துள்ள மலக்கரை

எம்.எம்.ப்ரிவியூ திரையரங்கில் தோழர் திவ்யாவின் படம் திரையிடப்பட்டது

Families of victims of manual scavenging at the film screening : Photo by Palani Kumar

கக்கூஸ்’ என்று பெயரிடப்பட்டதால் ஒருவித அசூசையுடன் அரங்குக்குள் நுழையும் பார்வையாளர்களது அசெளகரியம் சிறிது நேரத்தில் மறைந்துவிடுகிறது. திறந்தவெளிகளிலிருந்தும் ஃப்லஷ் அமைப்பு இல்லாத கழிப்பறைகளிலிருந்தும் மனிதக் கழிவுகளை அள்ளும் துப்புறவுத் தொழிலாளர்களின் அன்றாடப் பணிகளை விவரிக்கும் காட்சிகள் பார்வையாளர்களுக்குக் காட்டப்படுகின்றன. தங்கள் கைகளாலும், துடைப்பங்களாலும் அவற்றை அகற்றுகின்றனர். 2013 சட்டப்பிரிவின்படி, கையால் மலம் அள்ளுதல் சட்ட விரோதமான செயல். கையால் மலம் அள்ளும் தொழில் எங்கோ எப்பொழுதோ நடைபெற்ற ஒன்று அல்ல; மாறாக இன்று வரை நம்மைச் சுற்றி நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் ஒன்று என்பதையே இப்படம் பதிவு செய்ய முற்படுகிறது. துப்புறவுப் பணிக்கும் மலம் அள்ளுதலுக்கும் இடையிலான வரம்புக்கோடு மழுங்கடிக்கப்பட்டுள்ளது. நாயோ பன்னியோ மனிதரோ யார் இறந்தாலும், அதை அப்புறப்படுத்தும் பணியையும் இப்பணியாளரே மேற்கொள்ள வேண்டும், ஏனென்றால் அதற்கென்று தனியாக வேறு பணியாளரை நியமிக்க முடியாது என்பதே மேற்பார்வையாளரின் வாதம்.

படக்குழுவினர் : இயக்கம் திவ்யா, ஒளிப்பதிவாளர்கள் கோபாலகிருஷ்ணன் மற்றும் பழனி குமார், படத்தொகுப்பாளர் பகலவன், பாடலாசிரியர் தனிக்கொடி, இசையமைப்பாளர் பிராபகர். படப்பிடிப்பின்பொழுது பல தடவைகள் தனது புகைப்படக்கருவியில் மலத்தை எறிந்ததாகவும், மலம் அள்ளுபவர்களைப் பற்றிப் படம் எடுக்கும் பொழுது இத்தகைய எதிர்வினைகள் இன்றியமையாதது என்றும் ஒளிப்பதிவாளர் பழனி குமார் கூறினார். படத்தின் பட்ஜெட்டான 3 லட்ச ரூபாயும் முகநூல தொடர்புகள் மூலமாகவே திரட்டப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

செப்டிக் தொட்டியைத் தூர்வாறும் பொழுது உயிரிழந்த மூன்று பேரின் குடும்பத்தினர் இத்திரையிடலில் கலந்துகொண்டனர்.. கையால் மலம் அள்ளும் தொழிலாளர்களைப் பற்றி “Unseen” என்ற புத்தகத்தை எழுதிய பாஷா சிங்கும் திரையிடலுக்கு வந்திருந்தார்.

தூய்மை இந்தியா திட்டம் எப்படி கழிவறைகள் கட்டுதலே மலம் அள்ளுவதைத் தடுப்பதற்கான மாற்றாகச் சித்தரிக்கபடுகிறது என்பதைப் படம் விவரிக்கிறது. ஆனால் இக்கழிவறைகளுக்கு நீர் வசதி கிடையாது. மேலும் இவை பாதாள சாக்கடைகளுடன் இணைக்கப்படுவதில்லை. இவை பெரும்பாலும் திடக்கழிவுறைகள் என்பதால், துப்புறவுப் பணியாளர்களே இவற்றையும் அகற்ற வேண்டிய நிர்பந்தத்திற்கு ஆளாகின்றனர். திறந்தவெளிக்குப் பதிலாக மூச்சடைக்கும் இக்கழிவறைகளுள் அடைக்கபடும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுள்ளனர். ஸ்வச் பாரத்தால் லட்சக்கணக்கானோர் மலம் அள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள் என்றும் அந்த லட்சக்கணக்கானோர் தலித்துகள் என்பதால் ஸ்வச் பாரத் தலித் விரோத திட்டம் என்றும் பாஷா சிங்க் விளக்கினார்.

மலம் அள்ளுதல் சாதி, வர்க்கம், பாலினம் சார்ந்த பிரச்சனை என்பதை இப்படம் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளது. பெண்களை எளிதாகக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர முடியும் என்பதால், துப்புறவுப் பணி பெண்மையடைந்துள்ளது. மற்ற எல்லா கதவுகளும் மூடப்பட்டவர்களுக்கு இறுதியில் இப்பணி மட்டுமே கிட்டுகிறது. தலைமுறைகளைக் கடந்தும் மீண்டும் மீண்டும் தலித்துகளுக்கு இத்தகைய பணிகளே கிட்டுகின்றன. பள்ளி செல்லும் தலித் மாணவன் கேலிக்குள்ளாக்கப்படுவதால், அவன் பள்ளி செல்வதையே விட்டுவிடுகின்றான். அதே சமயம் ஒரு தலித் இளைஞன் வேலை தேடும்பொழுதோ, துப்புறவுப் பணியே அவனிடம் வழங்கப்படுகிறது. ஆனால் பல சமயங்களில், துப்புறவுப் பணியாளர்களுக்கான ஊதியம் தக்க சமயத்தில் வழங்கப்படுவதில்லை. அதனாலேயே, உயிருக்கு ஆபத்தான செப்டிக் தொட்டிகளைத் துப்புறவாக்கும் பணியில் சிலர் ஈடுபடுகின்றனர். 2016 மார்ச் 30 அன்று ஓய்வுபெற்ற காவல்துறை இன்ஸ்பெக்டர் ஒருவரது வீட்டில் செப்டிக் தொட்டியை தூர்வாறும் பொழுது உயிரிழந்த பாபு என்பவரைப் பற்றிப் படம் விவரிக்கிறது.

துரதிஷ்டவசமாக, கையால் மலம் அள்ளுதலுக்கு எதிரான போராட்டங்களிலும் பிரச்சனைகள் உள்ளதாக, படத்தின் கதை சொல்லி கூறுகிறார். சாதியக் கண்ணோட்டத்தை இடது இயக்கங்கள் பார்க்கத் தவறுவதைப் போல, தலித் இயக்கங்கள் வர்க்கக் கண்ணோட்டதை உள்வாங்கத் தவறிவிட்டன.

பணியை நிரந்தரமாக்கக் கோரி துப்புறவுப் பணியாளர்கள் நீண்ட நாட்களாகப் போராடி வருகின்றனர். ஆனால் பேட்டி எடுக்கப்பட்ட பெரும்பாலான பணியாளர்கள், தங்கள் பணியைக் குறித்த பதிவுகள் எதுவும் இல்லை என்றே குறிப்பிடுகின்றனர். அன்றாட வருகைப் பதிவுகளோ எத்தகைய பதிவுகளுமே மேற்பார்வையாளர்களால் பராமரிக்கப்படுவதில்லை. அப்பொழுதுதான், பணியின் பொழுது எவரேனும் இறந்துவிட்டால், அவ்விறப்புக்குத் தாங்கள் பொறுப்பேற்கத் தேவையிருக்காது என்பதாலேயே இவ்வாறு செய்கின்றனர்.

இவற்றையெல்லாம் தாண்டி, இத்தொழிலாளர்கள் சமூகத்தால் இழிவாகப் பார்க்கப்படுகிறார்கள். தங்களுக்குத் தண்ணீரோ தேனீரோ கூட பல கடைகளில் வழங்கப்படுவதில்லை என்பதைப் பேட்டி கொடுத்த பல தொழிலாளர்கள் கூறுகின்றனர். வீடுகளும் வழங்கப்படுவதில்லை. அப்படியே கிடைத்தாலும், ஒதுக்குப்புறமான இடங்களிலே தான் கிடைக்கின்றன. விருதுநகரில் துப்புறவுப் பணியாளர்கள் குடியிருப்புப் பகுதி படத்தில் காட்டப்படுகிறது. அருகிலுள்ள குப்பைக் கிடங்கில் இருந்து சதா புகை வந்து கொண்டே இருக்கும் பகுதில் தான் இக்குடியிருப்பு அமைந்துள்ளது. பள்ளிகளோ போக்குவரத்து வசதியோ இல்லாத தூய்மையற்ற இடங்களிலே தான் துப்புறவுப் பணியாளர்களை குடியமர்த்துகிறது அரசாங்கம். நகரத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் துப்புறவுப் பணியாளர்களது பகுதிகளைத் தூய்மைப் படுத்த அரசு எவ்வித முயற்சியும் செய்வதில்லை என்னும் முரண்பாட்டைப் படம் வெளிக்கொணர்ந்துள்ளது.

2013 இல் வரையறுக்கப்பட்ட சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகளைப் படம் சுட்டிக் காட்டுகிறது. கையுறைகளுடன் பணியாளர்கள் துப்புறவுப் பாணியில் ஈடுபட்டால், அது சட்டப்புறம்பானதாகக் கருதப்படாது; நாப்கின்களை அப்புறப்படுத்தல் சட்டத்திற்குள்ளேயே வரவில்லை. 2003 சட்டத்தின் கீழ் எந்த வழக்கும் பதியப்படவுமில்லை.

கையால் மலம் அள்ளுபவர்களுக்கு நீதி மறுக்கப்படும் விதத்தில் தான் அரசாங்கம் செயல்படுகிறது. முதலில், கையால் மலம் அள்ளுபவர்களுக்கு மறுநிவாரணம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதையே 2013 சட்டம் வலியுறுத்துகிறது. அதற்கான முதல் படியாக, கையால் பலம் அள்ளும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களின் எண்ணிக்கையை கணக்கெடுக்க வேண்டும். ஆனால் கணக்கெடுப்பின் முடிவோ, தமிழகத்தில் 462 தொழிலாளர்களே இப்பணியில் ஈடுபட்டுள்ளதாகக் கூறுகிறது. இத்தகைய சிறிய எண்ணிக்கை மிகவும் அபத்தமானது. சொல்லப்போனால், துப்புறவுப் பணியில் ஈடுபடும் தொழிலாளர்கள் அனைவருமே சிறிய அளவில் கழிவுகளை அகற்றும் பணியில் ஈடுபடுகின்றனர். கையால் மலம் அள்ளும் பணியால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு 10 லட்சம் ரூபாய் நிவாரணமாக வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதையே சட்டம் வலியுறுத்துகிறது. ஆனால் இதற்கெதிராக உச்ச நீதிமன்றம் வரை சென்று வாதாடிய தமிழக அரசு, தனியார் ஒப்பந்ததாரர்களுக்குக் கீழ் வரும் துப்புறவுப் பணிகளால் ஏற்படும் உயிரிழப்புகளுக்கு இச்சட்டம் பொருந்தாது என்ற தீர்ப்பைப் பெற்று வந்துள்ளது.

திரையிடலுக்குப் பின்பு பேசிய பாஷா சிங்க், இப்படம் ரெளத்திரத்தை உண்டாக்க வேண்டுமே ஒழிய, கண்ணீரை வரவழைக்கக் கூடாது என்று கூறினார். இது ஒரு அரசியல் போராட்டம் என்றும் இது போராட வேண்டிய ஒன்று என்றும் கூறினார். இப்பிரச்சனைகளுக்கான தீர்வு என்று முன்மொழியப்படும் ஸ்வச் பாரத் திட்டத்தின் அரசியல் எதிர்க்கப்பட வேண்டும் என்றும் கூறினார். செப்டிக் தொட்டிகளிலும் பாதாள சாக்கடைகளிலும் இறங்கக் கூடாது என்று துப்புறவுப் பணியாளர்களிடையே விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதால் இப்பிரச்சனை முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்று பேசும் அரசியலை எதிர்த்தும் போராட வேண்டி உள்ளது. பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் வழங்கப் பட வேண்டும் என்பது கோரிக்கையாக இருக்கக் கூடாது, மாறாக, செப்டிக் தொட்டிகளில் இறங்கும் ஒவ்வொரு மனிதரின் மீதும் நிகழ்த்தப்படுவது கொலை என்று கருத வேண்டும் என்பதே நமது கோரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.

Be Sociable, Share!
This entry was posted in Art & Life, Manual Scavenging, Worksite Accidents/Deaths, தமிழ் and tagged , . Bookmark the permalink.