ஷாஹீத் மருத்துவமனை : உழைக்கும் வர்க்க தலைமையின் சாட்சியம்

“வளர்ச்சி”யின் காயங்களைத் தாங்கி நிற்கும் சுரங்க நகரமான தல்லி ராஜாராவின் மலைத்தொடர்களில் உழைக்கும் வர்க்க தலைமை, உழைப்பு மற்றும் ஒற்றுமையின் நினைவுச் சின்னம் ஒன்று உள்ளது. மற்ற நினைவுச் சின்னங்களைப் போல் இது சுற்றுலாத் தளமாகவோ கடந்த காலத்தின் நினைவாகவோ விளங்கவில்லை. மாறாக, இது பல நோயாளிகள் தங்கள் மருத்துவ சிகிச்சைக்காக வந்து செல்லும் துடிப்பான மருத்துவமனையாக உள்ளது.

Shaheed Hospital – Photo from Vikalpsangam (http://www.vikalpsangam.org)

‘ஏழைகளின் மருத்துவமனை’ என்று செல்லமாக அழைக்கப்படும் ஷாஹீத் மருத்துவமனை, தல்லி மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள சட்டீஸ்கரின் சில மாவட்டங்களிலுள்ள படிப்பறிவில்லாத மற்றும் unskilled தொழிலாளர்களின் அன்பளிப்பு என்றே கூறலாம். இது ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களின் நிதியாலும் உழைப்பாலும் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இச்செழிப்பான நாட்டின் ஏழை குடிமகன்களது மருத்துவத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதே இம்மருத்துவமனையின் மைய நோக்கம் ஆகும்.

1977 போராட்டத்தில் உயிரிழந்த 11 தியாகிகளிடமிருந்தே மருத்துவமனை இப்பெயரைப் பெற்றுள்ளது. அப்பொழுது Chattisgarh Mines Shramik Sanghatan (CMSS) என்னும் இயக்கம் உருவாக்கப்பட்டு, கூலி உயர்வும் சிறந்த வேலை சூழலும் வேண்டும் என்ற கோரிக்கை விடுக்கப்பட்டது. இது தொடங்கப்பட்டு 35 ஆண்டுகள் கழிந்து விட்டன. சுரங்கங்கள் முழுமையாக இயந்திர மையமாக்கப்பட்டுவிட்டன. மறைந்து வரும் வேலையிடங்கள் காரணமாக, இம்மருத்துவமனையைப் பார்த்துக் கொள்ளும் வேலைப் பளுவும் குறைந்துவிட்டது. இருப்பினும் தல்லி ராஜ்ஹாரா மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள மாவட்டங்களிலுள்ள ஏழை மற்றும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்குத் தொடர்ந்து மருத்துவ உதவி செய்துவருகிறது.

Continue reading

Posted in Analysis & Opinions, Contract Workers, Featured, Working Class Vision, தமிழ் | Tagged , , , , , | Comments Off on ஷாஹீத் மருத்துவமனை : உழைக்கும் வர்க்க தலைமையின் சாட்சியம்

Is the moral decline of our political class also spreading to academic institutions?

IIT Madras

IIT Madras

The “development paradigm” currently being practiced in India is based on the twin pillars of Neo-liberalism and Hindutva. This can be seen through certain institutions which contain in their microcosm what is happening in our society at large. One classic example coming to light in last few years is the state of elite academic institutions where both pillars are being embraced in full vogue. On one hand, these institutions are increasingly contractualizing all their non-academic staff starting from security guards to the house keeping staff and canteen workers. And on the other hand, there is a tacit approval of Hindutva politics filtering into their campuses.

In 2015, IIT Chennai unilaterally derecognised Ambedkar Periyar Study Circle (APSC), an autonomous student organization which was raising social and political issues plaguing the country. After tremendous pressure by protests inside the campus as well as outside, this bizarre ban on APSC was lifted but they continued to face regular harassment by authorities. Recently, a student connected to APSC was brutally beaten up by hindutva-inspired goons inside the campus as he had participated in a beef-eating festival He suffered a severe injury to one eye and was hospitalized. The main attacker was not even expelled for this ghastly crime. He was merely severely reprimanded, a punishment usually reserved for students who smoke inside the campus. Last year, G.D. Bakshi was invited to IIT Chennai to deliver an intra-mural lecture, a former member of the armed forces and loose cannon who often participates in the most venomous episodes of Arnab Goswami’s Media Circus. He spoke of throwing nuclear bombs on Pakistan, and when a student raised issues about his talk being hate speech, the student was harassed by right-wing goons.  These examples show how the authorities in the campus are tacitly giving their approval to the regressive ideology of the ruling party. It now appears that the IIT Chennai administration has also embraced neo-liberal policies where lives of casual workers who work in their campus have no value.

On July 1st, 5 to 6 workers were working in the physics department in the campus. All of them were migrant workers from Bihar and were working on contract basis. According to some students we spoke to, at least some of these workers have worked in IIT for a number of years, but of course, always in the casual capacity.  These workers do not have formal training but are regularly employed by the IIT administration to work as electricians.

The safety measures that the IIT administration takes with regard to these workers appears to violate all the norms of standard procedure. None of them are provided shoes or gloves while handling wiring work and it appears that they often work with live wires but are not permitted to switch the mains off while working. We asked some students about this and were told that, as switching off the mains can hamper the laboratory work in the engineering departments, even if some wiring work is being done, the main is never switched off – thus putting lives of the workers at a risk. The students themselves expressed surprise and disgust at the fact that while they are always required to wear shoes when entering a lab as a safety precaution, these workers who handle live wires always worked in flip-flops.

Lack of safety measures and forcing these workers to work in dangerous conditions is of course inviting disaster and this is what appears to have occurred. While doing wiring work in an office on 1st of July, the workers were forced to work late in the evening as they had to finish the wiring work within a deadline. They had to put a temporary light on to work in the evening, and as the mains were on, one of the workers, Jaseem Akram got electrocuted. He was pushed away from the live wire by one of his fellow workers and was immediately taken to the IIT hospital by some students and faculty who were present in the department. A student even informed us that had they waited even a little longer, he could have died. In addition to the electric shock, he had burns on his hand and injuries on the chin as he had collapsed on the floor after being electrocuted. He was later released and shifted to Royapeth government hospital from where he appears to have been discharged by the same evening. According to eye witness accounts, his condition appeared to be extremely serious right after the incident but nothing is known about what has happened to him after he was discharged from the hospital.

After the incident occurred, the wire which had caused this injury had to be found among the mesh of wires lying on the floor (due to ongoing renovation) and had to be disconnected. A team of workers were again sent to find this wire and once again without being provided with shoes or any safety equipment!

In fact, shockingly enough, even after this incident the IIT authorities took no steps to provide Safety measures for the workers. According to testimony of some students , the same team of workers (except Jaseem) again came back to work at the site and were again made to work on a live line without shoes or gloves and without the mains being off.

Thozhilalar Koodum visited his dilapidated quarters in Velachery where he was staying with other migrant workers but we were informed by the other workers that he had returned back to Bihar. After working for a number of years in IIT as an electrician, it is tempting to conclude that his injuries must have been of serious nature for him to have returned home. There is no information about if he was given any sort of compensation for the accident, caused completely by the shockingly callous attitude of IIT administration.  His supervisor seems to claim that he has only returned to Bihar “for some rest” and his condition is perfect! This does not make sense as no casual worker in the country can afford to go home and rest for a few months if his health permitted him to work.

This complete disregard for the life of a worker shows that IIT administration is not only turning a blind eye towards the increasing Hindutva politics in the campus but also adopting one of the key aspects of neo-liberal paradigm, which is to completely devalue a workers life.

Posted in Contract Workers | Tagged , , , , , , | Comments Off on Is the moral decline of our political class also spreading to academic institutions?

தன்னம்பிக்கை அற்ற வேலைநிறுத்தமும், உடனடி பின்வாங்கலும்: தொழிலாளர் துறை தலையிட்டவுடன் FEFSI  வேலைநிறுத்தத்தை வாபஸ் பெற்றது!

ஆகஸ்ட் 1 முதல் தென்னிந்திய திரைப்படத் தொழிலாளர் சங்கம்   (FEFSI) காலவரையறையற்ற  போராட்டத்தில் இறங்கியது. சம்பள ஒப்பந்தத்தின்படி தமிழ்நாடு படத் தயாரிப்பாளர்கள் சங்கம் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அது கோரியது.  24 வகைப்பட்ட தொழில்களைச் செய்யும் தொழிலாளர் சங்கங்களின் கூட்டமைப்புதான் FEFSI. அதில் இணைந்துள்ள உறுப்பு சங்கங்கள் இயக்குநர்,  நடனக் கலைஞர், ஒளிப்பதிவாளர், ஆடை வடிவமைப்பாளர், எடிட்டிங், சண்டைப் பயிற்றி, ஒலித் தொழில்நுட்பம், கதை- வசனம், ஒப்பனை, விளக்குகள் அமைப்பு, ஓட்டுநர்கள் என்ற பல்வேறு கலை-தொழில்நுட்ப கலைஞர்கள் – தொழிலாளர்களின் சங்கங்கள் ஆகும்.

இந்தப் பிரச்சனையைப் பொறுத்தவரை, வேலையளிப்பவர், அல்லது முதலாளி என்றான தமிழ்நாடு திரைப்பட தயாரிப்பாளர்கள் சங்கம் (TNPC) சம்பள ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியான ‘பொது நிபந்தனைகளை‘ ஒப்புக்கொள்ள மறுத்தது. FEFSI  உறுப்பினர்கள் வேலை செய்யும் நேரத்தையும், பணிக்கான நிபந்தனைகளையும்  ‘பொது நிபந்தனைகள்‘ வரையறுக்கின்றன. FEFSI உறுப்பினர்கள் அல்லாதவர்களையும் சினிமா தயாரிப்பின்போது வேலைக்கமர்த்திக்கொள்வோம் என்று TNPC சொன்னது. இந்தக் கூற்றால் எச்சரிக்கையடைந்த FEFSI  காலவரையற்ற வேலை நிறுத்தத்தை அறிவித்தது. அதேசமயம்  இப்பிரச்சனையைத் தொழிலாளர் நலத்துறையின் சமரசப் பேச்சுவார்த்தைக்கு எடுத்துச் சென்றது. மூத்த நடிகரான ரஜினிகாந்த் உள்ளிட்டவர்களின் தலையீட்டிற்குப் பின்பு, சமரச பேச்சுவார்த்தை நடக்கவிருப்பதை உறுதி செய்த பின்னர், ஆகஸ்ட் 3 அன்று வேலை நிறுத்தம் திரும்பப்பெறப்பட்டது.

ஒரு படப்பிடிப்பின்போது, தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களுக்கும் தயாரிப்புக்குழுவினருக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட தகராற்றின் பின்னர் பிரச்சனை ஆரம்பித்து, விரைவாக, FEFSI  மற்றும் TNPC என்ற இரண்டு சங்கங்களுக்கிடையிலான பிரச்சனையாகச் சுழன்று எழுந்தது என்றுப் பத்திரிகை செய்திகளைப் பார்க்கும்போது தெரிகிறது. பிரச்சனையின் மையம், கால் ஷீட் என்று சொல்லப்படும் வேலை நேரம் ஆகும். 8 முதல் 9 மணி வரையிலான வேலை நேரம் ஒரு கால்ஷீட் என்பது தற்போதைய நிலையாகும். அதனை 12 மணி நேரம் என்று அதிகரிக்க வேண்டும் என்று TNPC விரும்புகிறது இதனை FEFSI ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. தொழிலாளர்களின் சம்பளம் குறைந்துவிடும் என்று வாதிட்டது.

சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்தின் படம் வேலை நிறுத்தத்தினால் பாதிப்புக்கு ஆளானது. அவர் வேலை நிறுத்தத்திற்கு எதிராகப் பேசினார். மோதிக்கொள்ளும் இரு தரப்பும் பேச்சுவார்த்தையின் மூலம் பிரச்சனையைத் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் கேட்டுக்கொண்டார். பேச்சுவார்த்தைக்கு அழைப்பு விடுக்கத் தொழிலாளர் துறை ஒப்புக்கொண்டது. இந்தக் காரணங்களைக் காட்டி, FEFSI விட்டுக்கொடுத்து வேலைநிறுத்தத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டது. வேலைநிறுத்தத்தினால் 40 படங்கள் பாதிப்புக்கு ஆளாகின. சங்கங்களில் உறுப்பினர்களாக இல்லாதவர்களை வேலைக்கமர்த்தி படத் தயாரிப்புகள் நடக்கலாம் என்ற அச்சுறுத்தல் FEFSI  வேலைநிறுத்தத்தைத் திரும்பப் பெற்றதற்கான காரணம் என்று விவரமறிந்த வட்டாரங்கள் சொல்கின்றன. மேலும், FEFSI யின் முக்கியமான நான்கு உறுப்புச் சங்கங்களான இயக்குநர்கள் சங்கம், ஒளிப்பதிவாளர்கள் சங்கம்,சண்டைப் பயிற்சியாளர்கள் சங்கம், நடனக் கலைஞர்கள் சங்கம் ஆகியவை இந்த வேலைநிறுத்தத்தில் பங்கெடுக்கவில்லை.

வரும்நாட்களில் முத்தரப்புப் பேச்சுவார்த்தை நடக்கவிருக்கும் சூழலில் பலன் தரும் வகையில் தயாரிப்பாளர்களுடன் FEFSI யால் பேச்சுவார்த்தை நடத்த முடியுமா என்பது தெளிவற்ற ஒன்றாக இருக்கிறது. ஏற்கனவே ஆகஸ்ட் 17 அன்று வேலை நிறுத்தத்திற்கு தூண்டுகோலாக இருப்பதாக FEFSI கருதும் டெக்னீஷியன் தொழிற்சங்கத்தை பெப்சி கூட்டமைப்பில் இருந்து நீக்கியுள்ளது. ஆனால் FEFSIயின் தொழிற்சங்க அமைப்பை முடக்குவதில் தயாரிப்பாளர்கள் அமைப்பு குறியாக உள்ளது. ஆகஸ்ட் 21 அன்று தயாரிப்பாளர்கள் சங்கம் தொழிற்சங்கத்தை விட்டு தொழிலாளர்களுக்கான ஊதிய நிர்ணயத்தை வெளியிட்டுள்ளது. இதன் மூலம் தயாரிப்பாளர்கள் தங்கள் நலனிற்காக தொழிலாளர்களின் தொழிற்சங்க உரிமையை பறிக்க தயாராகி விட்டார்கள் என்பது தெளிவாகிறது.

வேலை நிறுத்தம் வாபஸ் செய்வதைப் பற்றி FEFSI தலைவரின் பதிவை இங்கு கேட்கலாம்.

தயாரிப்பாளர்கள் தரப்பு முன்வைக்கும் பிச்சனைகள்

“இந்தியாவில் சினிமா தயாரிப்பு செலவு அதிகமாக இருப்பது சென்னையில்தான்“, என்று இளம் தயாரிப்பாளரும் இயக்குநருமான ஒருவர் சொன்னார். திரைப்பட தயாரிப்பு நடக்கும் பிற பிராந்திய மையங்களான, பாலிவுட், டோலிவுட்  ஆகியவற்றைவிட கோலிவுட்டில் செலவு அதிகமாக இருக்கிறது என்பதைத்தான் அவர் அப்படிக் குறிப்பிட்டார். கதாநாயகப் பாத்திரத்தை நடிக்கும் நடிகருக்கான ஊதியச் செலவு தமிழ் சினிமாவில் அதிகம் என்பதை அவர் ஒப்புக்கொண்டார். ஒட்டுமொத்த படத் தயாரிப்புச் செலவில் கணிசமான ஒரு பகுதி கதாநாயக நடிகருக்குப் போய்விடுகிறது.

FEFSI போடும் விதிகள் சிறிய செலவில் படமெடுக்கும் சிறிய தயாரிப்பாளர்களை வெளியே தள்ளிவிடுகிறது என்று அந்தத் தயாரிப்பாளர் வலியுறுத்திச் சொன்னார். “தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களையும் பிற வகைப்பட்ட தொழிலாளர்களையும், அவர்களின் திறனோ அல்லது வேலையோ தேவையில்லாத சமயத்தில் கூட பயன்படுத்த வேண்டும் என்று FEFSI நிர்ப்பந்தம் செய்கிறது. உதாரணமாக, ஒப்பனைக் கலைஞர் தேவையில்லாத சமயத்தில் கூட, அவர்களில் சிலருக்கு வேலையளிக்க வேண்டும் என்று அவர்களின் யூனியன் வலியுறுத்துகிறது. அதன் காரணமாக வேலை செய்யும் ஆட்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துவிடுகிறது. செலவு கூடுகிறது“, என்று அவர் சொன்னார்.

“மேலும், அவர்கள் தங்கள் யூனியனின் ஆட்களைத்தான் வேலைக்கு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றனர். அது மிகவும் பிரச்சனைக்குரிய ஒன்று. குறிப்பாக, நாங்கள் வெளியூரில் படப்பிடிப்பு செய்யும்போது இது இன்னும் பிரச்சனைக்குரிய ஒன்றாகிறது“, என்று அந்த இளம் தயாரிப்பாளர் குறிப்பிட்டார்.

தமிழ்நாடு தயாரிப்பாளர் கவுன்சில் சார்பாக நடிகர் பிரகாஷ் ராஜ் கருத்து

தயாரிப்பாளர் சங்கத்தின் முக்கியமான கோரிக்கைகள் கீழே தரப்பட்டுள்ளன.

  1. சங்கத்தில் உறுப்பினர்களாக இல்லாதவர்களை வேலைக்கு வைத்துக்கொள்ளும் உரிமை.
  2. FEFSIயால் பரிந்துரைக்கப்படும் குறைந்தபட்ச தொழில்நுட்ப கலைஞர்கள்/ தொழிலாளர்கள் எண்ணிக்கைக்கு கீழ்ப்படாமல் குறைந்தபட்ச தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களை/ தொழிலாளர்களை வேலைக்கு வைத்துக்கொள்ளும் உரிமை.
  3. ஒரு கால் ஷீட் என்பதை 12 மணி நேரத்துக்கு நீட்டிக்க வேண்டும். (நேரம் அதிகரிப்பதற்கு ஏற்ப பேட்டாவும் அதிகரிக்கப்படும்). இப்படிச் செய்தால், 8 மணி நேரத்துக்கு மேல் 1 மணி நேரம்  வேலை நீண்டாலும் 2 மடங்கு பேட்டா கொடுக்க வேண்டும் என்று  FEFSI தொழிலாளர்கள் கோருவது முடிவுக்கு வந்துவிடும்.
  4. பயணத்திற்கான பேட்டாவைக் குறைப்பது. (ஒரு தொழிலாளி 60 கிலோ மீட்டருக்கு மேல் பயணப்பட வேண்டியிருந்தால் கொடுக்கப்படும் கூலியைத்தான் பயணத்திற்கான பேட்டா என்று  குறிப்பிடுகின்றனர்).

கோரிக்கைகள் பற்றிய மதிப்பீடு

முன்னணி நட்சத்திரங்களின் சம்பளம், அத்துடன் மார்கெட்டிங் செலவுகள்தான் படத்தயாரிப்பில் கூடுதல் செலவாகும் பிரிவுகள் என்று விவரமறிந்தவர்கள் கூறுகிறார்கள். தொழிலாளர் கூடத்திடம் பேசிய தயாரிப்பாளர்- நடிகர் தமிழ் திரைப்பட உலகின் நடிகரின் சம்பளம் மிக அதிகமானதாக இருப்பதாகக் கூறினார். நட்சத்திர நடிகர்கள் தயாரிப்பு நிறுவனங்களையும் உருவாக்கிக்கொள்வது சாதாரணமானதாக இருக்கிறது. தொழில்நுட்பக் கலைஞர்கள், பிற தொழில்களைச் செய்யும் தொழிலாளர்களுக்கான ஊதியம் மொத்த பட்ஜெட்டில் சிறு பகுதியாக இருக்கிறது. இருந்தபோதும், தயாரிப்பாளர்கள் சங்கம் தொழிலாளர்களிடமும் அவர்களின் சங்கங்களுடனும் நீண்ட காலமாக (ஊதியக் குறைப்புக்காக) மோதி வருகிறார்கள்.

பேட்டா தொகை விகிதம் பற்றியும், அதற்கான வழிகாட்டு விதிகளும் வேலை நேரத்தைப் பற்றியும் இன்ன பிறவற்றைப் பற்றியும் இன்னும் ஒன்றரை ஆண்டுகளில் வரவிருக்கின்ற புதிய ஊதிய ஒப்பந்தத்தின்போது பேசிக்கொள்ளலாம். ஆனால் உறுப்பினர்கள் அல்லாதவர்களை வேலைக்கு வைத்துக்கொள்வதும், தயாரிப்பு நிர்வாகி தீர்மானிக்கும் எண்ணிக்கையில் வேலைக்கு ஆட்களை எடுப்பதும், தொழிலாளர்களின் பேரம் செய்யும் ஆற்றல் குறைவாக இருக்கின்ற படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடத்தில் அவர்களை ஆபத்துக்குத் தள்ளிவிடும். சிறு தயாரிப்பாளர்கள்  பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பது தப்பிப்பதற்கான வாதம் மட்டுமே. கூலி ஒப்பந்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான FEFSI யின் திறனைக் குறைப்பதும், தன் உறுப்பினர்களைப் பாதுகாப்பதற்கான சங்கத்தின் ஆற்றலை அழிப்பதும்தான் தயாரிப்பாளர் சங்கம் எடுக்கும் முயற்சிகளின் சாரம்.

“குறைந்தபட்சம் இத்தனை பேரை வேலைக்கு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று FEFSI சொல்வதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடத்தில் சில தொழிலாளர்கள் படப்பிடிப்பை நிறைவு செய்வதற்காகக் கூடுதல் வேலை செய்யும் நிர்ப்பந்தத்திற்கு ஆளாவதைத் தடுக்கத்தான் இப்படியொரு நிபந்தனை விதிக்கப்படுகிறது“, என்ற ஒளிப்பதிவாளர் ஒருவர் சொன்னார். ஒரு இயக்குநரோ அல்லது தயாரிப்பாளரோ ஒரு குறிப்பிட்ட காட்சிக்கு சில கலைஞர்கள், அல்லது தொழில்நுட்ப கலைஞர்கள் தேவையில்லை என்று வாதிடலாம். ஆனால், படப்பிடிப்புத் தளத்தில் தங்களின் உதவியாளர்கள் அந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டும் என்று நிர்ப்பந்தம் செய்வதைத் தடுக்க எந்த வழியும் இல்லை. சிறிய செலவிலான படங்களின் தயாரிப்புச் செலவை, தொழிலாளர்களுக்கு அளிக்கப்படும் குறைந்த ஊதியம் அதிகரித்துவிடுகிறது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டால், நிகழ்கால நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப, தொழிலாளிகளைச் சுரண்டாமல், அந்த குறைந்த ஊதியம் பற்றியும், அதனை எப்படி நடைமுறைப்படுத்துவது, எதனைக் கொண்டு கண்காணிப்பது என்பனவற்றை FEFSIயுடன் பேசி வழிவகைகளைக் காண வேண்டும்.

FEFSI அல்லாதத் தொழிலாளர்களை வேலைக்கு வைத்துக்கொள்வது என்ற TNPCயின் கோரிக்கை நயவஞ்சகத்தனமானது. படப்பிடிப்புத் தளத்தில் இரண்டு வகையான தொழிலாளர்கள் இருப்பார்கள் என்பதுதான் இதன் சாரம். ஒரு தரப்புத் தொழிலாளர்கள் FEFSIயின் உறுப்பினர்கள் என்பதால், பாதுகாப்புப் பெற்றவர்களாக இருப்பார்கள். மற்ற தரப்புக்கு அதுபோன்ற பாதுகாப்பு இருக்காது. உறுப்பினர்கள் அல்லாதவர்களின் நலனைக் காப்பாற்ற வேண்டாம் என்று குறுகிய பாதையை FEFSI  உறுப்பினர்கள் மேற்கொண்டால், தயாரிப்பாளரும், தயாரிப்பு நிர்வாகிகளும், உறுப்பினர்கள் அல்லாதவர்களை அதிகமாகப் பயன்படுத்தி தங்களின் லாப அளவைப் பெருக்கிக்கொள்வார்கள். FEFSI உறுப்பினர்கள், படப்பிடிப்பு தளத்தில் உள்ள அனைத்துத் தொழிலாளர்களையும் உள்ளடக்கிக்கொள்வது என்ற பரந்த அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்தினால், FEFSI யின் கீழ் உள்ள பல்வேறு சங்கங்களின் உறுப்பினர் தகுதி பொருளற்றதாகிவிடும். மேலும் மேலும் அதிகத் தொழிலாளர்கள் FEFSI  யிலிருந்து வெளியேறுவதைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். இதன் ஒட்டுமொத்த விளைவு என்னவென்றால் FEFSI யின் செயல்படும் திறன் குறைந்துபோகும். இப்படி எந்த வழியை FEFSI  தேர்ந்தெடுத்தாலும், தொழிலாளர்களைப் பிளப்பதன் மூலம் தயாரிப்பாளர்கள் சங்கம் பலன் பெறும். தயாரிப்பாளர்களின் ‘உரிமை‘ பற்றிப் பேசுகின்ற இப்பிரச்சாரம் தொழிலாளர் வர்க்க அமைப்பை உடைப்பதையும், தொழிலாளர்களின் உரிமையைப் பறிப்பதையும்  நோக்கமாகக் கொண்டது.

FEFSIயையும் அதன் உறுப்பு அமைப்புகளையும் மறுவடிவத்திற்கு மாற்ற வேண்டியதின் அவசியம்

பண  பாக்கி வைப்பது வழக்கமாகிப் போன இந்தத் தொழிலில் தொழிலாளர்களின் மாபெரும் பாதுகாப்பு அரணாக FEFSI தான் இருக்கிறது. தற்போதைய நிலையில் FEFSI யையும் அதன் உறுப்பு சங்கங்களையும் நீண்ட காலப்போக்கில்,  பாதிக்கும் நான்கு பிரச்சனைகள் முன்வந்துள்ளன.

குறைவான தயாரிப்புடனும், ஒத்த கருத்து குறைவான நிலையிலும் இந்த வேலைநிறுத்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது என்பதை நான்கு பிரதான சங்கங்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் கலந்துகொள்ளவில்லை என்று காட்டுகிறது. அவர்கள் கலந்துகொள்ளாதது வேலைநிறுத்தத்தின் விளைவைப் பாதிக்கவில்லை, ஏறக்குறைய முழு வேலைநிறுத்தம் நடந்தது என்றாலும் கூட, தகவல் தொடர்பு பற்றாக்குறை இருந்ததையும், FEFSIக்குள் வெவ்வேறு தரப்பினரின் நலன்கள் குறித்து தெளிவாகப் பேசிக்கொள்ளவில்லை என்பதையும் இது வெளிப்படுத்துகிறது. தொழிலாளர் கூடத்திடம் பேசிய, பெயரை வெளிப்படுத்த விரும்பாத ஒரு நடன உதவியாளர், “எங்களின் பிரச்சனைக்கும் வேலைநிறுத்தத்திற்கும் சம்பந்தமில்லை. தொழில்நுட்ப  தொழிலாளர்களுக்கும் தயாரிப்பாளர்களுக்கும் இடையிலான பிரச்சனை“ என்று சொன்னார்.

ஒப்பனைக் கலைஞர்கள் முதல் ஓட்டுநர்கள் வழியாக ஒளிப்பதிவாளர்கள், ஏன் இயக்குநர்கள் வரை உள்ள பல்வேறு தொழில்களின் கூட்டமைப்புதான் FEFSI. சம்பளத்தின் அளவு, அல்லது பல்வேறு பணிகளின் திறன் குறித்ததாக அல்லாமல், வேலையின் வகையினத்தின் அடிப்படையில் அமைப்பாகியிருப்பதால், FEFSI பிளவுண்டதாகவும், அமைப்பின் உள் தன்மையைப் பொறுத்தவரை மேலிலிருந்து கீழாக அதிகாரப் பரவல் கொண்டதாகவும் இருக்க நேர்கிறது.  மிக அதிகமாகச் சம்பளம் வாங்கும் நடன இயக்குநரும், ஒரு நாள் வேலைக்காக அலைய நேரிடும் நடனக் கலைஞரும் ஒரே சங்கத்தின் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள். இந்த வேறுபாடுகள் அதிகரிக்கும்போது அவர்களின் நலன்களும் விலகிச் செல்ல ஆரம்பிக்கும் என்பது எதிர்பார்க்கக் கூடியதுதான். ஒரு யூனியனின் தலைமை அந்த யூனியனின் வெற்றிகரமாகத் தொழில் செய்யும் உறுப்பினருக்குப் போய் சேர்கிறது. இப்படி தலைமை பொறுப்புக்கு வருபவர், தயாரிப்பாளர்கள் மற்றும் பைனான்சியர்களின் நலன்களுக்குத் துணை போகிறவராக இருக்கிறார். அவர்களில் பலர் தயாரிப்பாளர்கள் ஆகிவிடுகிறார்கள் என்பதும் நடைமுறை. இந்தச் சமரசத்தின் காரணமாக, பிரச்சனைகளை முறையாக எழுப்புவதற்கு மாறாக, ‘பேட்டா‘ பிரச்சனையுடனும், வராத சம்பளத்தை வாங்கித் தருவதுடனும் யூனியன்கள் முடங்கிப் போகின்றன.

இந்த யூனியன்களில் உறுப்பினர் ஆவதற்கான செலவும் மிக மிக அதிகம். உறுப்பினர் ஆவதைத் தடுக்கும் வகையில் நுழைவுக் கட்டணம் அமைந்துள்ளது. திரைப்பட தையல் கலைஞர் சங்கம், நடனக் கலைஞர்கள் சங்கம் போன்றவற்றில் உறுப்பினர் ஆவதற்கான கட்டணம் பல லட்ச ரூபாய்களாக இருக்கிறது. FEFSI  அல்லது அதன் உறுப்பு சங்கங்கள் உறுப்பினரின் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை உறுதி செய்ய முடியாது என்ற நிலையில்,   உறுப்பினர்கள் நுழைவுக் கட்டணம் அதிகமாக இருப்பதும், வருமானத்திற்கு ஏற்ப மாறும் உறுப்பினர் கட்டணமும் அர்த்தமுள்ளவையாக இல்லை.

தற்போதைய படத் தயாரிப்பு முறைக்கு ஏற்ற, அதேசமயம், படைப்பு வெளியின் தன்மையை மேம்படுத்தும் வகையில், குறைவான செலவில் எடுக்கப்படும் படங்களுக்குத் தோதான வழிகாட்டு நெறிமுறைகளை FEFSI  உருவாக்கிக் கொள்வது தேவையானதாக இருக்கிறது. இந்த நோக்குநிலையில் நின்று கூலி மற்றும் பணி நிலைமைகள் குறித்த ஒப்பந்தங்களை FEFSI உருவாக்குவது அவசியமாகும். ஆனால், அப்படியான ஒன்றை நோக்கி முன்னேறும்போது, தற்போதிருக்கும் FEFSI  கட்டமைப்பு தரும் பாதுகாப்பைச் சிதைப்பதோ, அல்லது FEFSI யின் பாத்திரத்தைக் குறைப்பதோ கடுமையான தீய விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்.

தமிழ் சினிமாவின் ரசிகர்கள் அளிக்கும் ஆதரவுதான் பல கோடி மதிப்புள்ள இந்தத் தொழிலையும் ‘யதார்த்த வாழ்க்கைக்கு அப்பாற்பட்ட‘ நட்சத்திரங்களையும் உருவாக்கியுள்ளது. ஆனால், திரைப்படங்கள் மற்றும் நட்சத்திரங்களின் பின்னால், அறியப்படாத தொழில்நுட்ப கலைஞர்கள், தொழிலாளர்களின் உழைப்பு உள்ளது. தொழிலாளர்களின் நலனைக் காப்பதில் சினிமா நட்சத்திரங்கள் ஆகி, பின்னர் தயாரிப்பாளர்கள் ஆனவர்களை நம்புவதில் பயனில்லை. தொழிலாளர்களின் நலனைக் காப்பதில் முக்கியமானது தொழிலாளர்களின் மதிப்பைச் சினிமா ரசிகர்கள் உணர்வதும்,  தொழிலாளர்களுக்காகக் குரல் கொடுப்பதும்தான்.

Posted in Contract Workers, News, Strikes | Tagged , , | Comments Off on தன்னம்பிக்கை அற்ற வேலைநிறுத்தமும், உடனடி பின்வாங்கலும்: தொழிலாளர் துறை தலையிட்டவுடன் FEFSI  வேலைநிறுத்தத்தை வாபஸ் பெற்றது!

Articulation of concerns of nurses in various categories – A seminar by Nurses Joint Action Commitee

What does it mean when a Government committee directed by Supreme Court recommends that wages of nurses in private sector be on par with those in public sector when in reality, the wages in public sector are lower than the private sector? What does it say about proletariat conscious governance in India, when workers under a Left Government have to strike to demand implementation of minimum wages and equal pay for equal work? These were some questions that were highlighted in a seminar organised by Tamil Nadu Nurses Joint Action Commiteee(NJAC) on August 18th in Chennai.

As a response to a legal case filed in 2011 by Trained Nurses Association of India which had highlighted gross violation of workers’ rights in private hospitals, in February 2016, the Apex Court had directed the Central Government to investigate these issues and come up with recommendations. In September 2016, a set of recommendations were laid out to improve the wages and working conditions for nurses in private sector. According to Dr. Ravindranath, honorary president of Nurses Federation, the committee had recommended wages from Rs 20000 to Rs 34800. The committee had said that the minimum wages for nurses should be set at Rs 20000 and a scale be defined based on number of beds in hospitals. For instance, the committee has recommended that hospitals with more than 200 beds should give the same wage for their nurses as the Government hospitals providing same service.

In this context, Tamil Nadu Nurses Joint Action Committee has been formed comprising of private nurses’ unions, government nurses unions and trainees’ unions.  This initiative to articulate the issues of private hospital nurses has come few years after the   spontaneous strikes that arose in 2012 in several private hospitals including Apollo, MMM, Vijaya.

The committee has put forth the following demands in an effort to organise workers and push the cause of working rights of nurses in Tamil Nadu.

  • Implement minimum wages of Rs 20000 for all nurses in private hospitals and clinics as per Supreme Court Committee recommendations.
  • Enact Independent Nurses Practitioners Act in India as has been done in developed countries.
  • Implement social welfare protections such as family benefit fund, group insurance and retirement benefit, leave benefits, free medical care and Rs 5 lakh death insurance benefit for private hospital nurses on par with Government hospital nurses.
  • Penalise medical services that provide medical care and surgical care using unqualified nurses.
  • Setup a district wide mechanism to resolve issues of nurses arising from their work. Setup a Directorate to handle administration services for defining and implementing trainings, working conditions for nurses etc.
  • Implement wage for tutors in private nursing schools on par with government nursing schools.
  • Abolshing bond systems, mandatory contract services such as keeping the certificates being enforced in private clinics
  • Implement annual wage increments, wage board, dearness allowance for nurses
  • Implement 8 hours working time for nurses.

A male trainee nurse who had attended the event spoke to Thozhilalar Koodam and said that his and others’ aspirations was for a Government employment. He said that even though there was a recommendation that Government hospitals only recruit MRB(Medical Services Recruitment Board) qualified workers, several of his seniors were working  for 4-5 years only in contract services. He also said that it was difficult to get information regarding vacancies in Government hospitals.

Speaking to Thozhilalar Koodam, Hepsiba, a nurse in a private hospital and treasurer of NJAC, said that nurses in private hospitals were only getting Rs 7000 to Rs 8000 and in rural areas, it was as low as Rs 3000 – Rs 5000. Even for this low wage, the nurses are made to work in 12 hours duty. She said that in rural areas where there are not enough doctors, nurses should become the first line of providing medical service. Comrade Hepsiba said that the Bond system using mandatory contracts and bond certificates is prevalent in the private medical institutions and has to be banned. This is significant as the Apex Court Judgment cited above had struck down on the allegation by the petitioners merely because Indian Nursing Council had said that this practice has been banned. However according to Comrade Hepsiba, this practice is still continuing in reality.

Comrade Gopinath of TN MRB Nurses Empowerment Association said that earlier Government hospitals would only recruit nurses from Government nursing schools but after a legal judgment determined it to be discriminatory, MRB qualified nurses from both private and Government schools are being recruited. However, these new recruits are employed only as contract workers with wages ranging from Rs 7000-Rs 8000. He asked why equal wages for equal work is not a reality even when there is a law for the same.

Comrade Mutharasan, CPI State Secretary, reminded that AITUC had taken a rally of 15000 workers for implementation of Equal Pay for Equal Work two weeks ago.  Speaking on implementation of such acts, he said that in India, it takes about 10 years to enact a law and another 10 years to even see a modicum of implementation. He said that while left had been demanding implementation of these laws, somehow it has not been able to convince the common people of the impact of neo-liberal agenda. He cited the rising unemployment due to neo-liberal development as primary anxiety which is pushing the working population to work for very low wages in inhuman conditions. He said that the Federation should pay special attention to the privatization of Government hospital where there is a push for leasing of the hospital infrastructure to private players. He questioned the new form of profiteering where even the infrastructure is built by the public for private players. He congratulated the organizers for launching this important initiative in spite of a low turnout and called for a sustained struggle.

Speaking to Thozhilalar Koodam, Comrade Gopinath confirmed that services are being privatized or outsourced. He said that pharmacy, lab services and ANM are being outsourced. He did not expect the nursing to be outsourced because of the judgment but mentioned that lots of NGOs such as Egam Foundation, Banyan are playing into the privatization process.

Comrade Ravindranath recalled the 2012 strikes in Chennai in Apollo and other hospitals. The hospitals retaliated by turning off services such water, electricity and hostel services. In spite of this, the workers persevered and were able to win an increase in the wages – from as low as Rs 4500 to Rs 12500. He said that asking for wages on par with Government workers is not valid in Tamil Nadu where Government hospital nurses are earning as low as Rs 7500 and private hospital nurses are earning Rs 12500 and instead pointed out that wages should be on par with Central Government Hospital nurse scales. He said that when we ask for such demands, the immediate reaction is that nursing is a noble service. To this, he responded that if the society is ready to give everything free for this service, then the nursing community is also ready to service. He appealed to the organisers to also reach out to students in nursing schools to build this movement.

The issues of nurses were brought to limelight when nurses in Kerala led a month long stir demanding dignified wages for the service they provide (For a detailed information, read http://www.firstpost.com/india/kerala-nurses-wage-war-against-abysmal-pay-and-government-apathy-launch-indefinite-strike-3760655.html). The stir ended with partial success when the State Government and private hospitals agreed to implement the minimum wage of Rs 20000 for nurses. In Tamil Nadu, public services have been dismantled structurally by paying the public service workers abnormally low wages. Hence, recently employed public sanitation workers in municipal corporations, anganwadi workers and sweepers in Panchayats and nurses in Government hospitals, teachers in Government schools and colleges are paid lower than their counterparts in private employment. Still, it is Government work that is the dream of majority of the workforce in Tamil Nadu, mainly, because of a sense of security associated with such employment. The seminar and the work of Nurses Joint Action Committee has brought together various factions of nurses and trainees, who are articulating their various concerns and trying to forge a common platform for building solidarity.

 

Posted in News, Service Sector, Working Class Vision | Tagged , , | Comments Off on Articulation of concerns of nurses in various categories – A seminar by Nurses Joint Action Commitee

PCSS and Contract Labour

The Pragatisheel Cement Shramik Sangh (PCSS) office in Jamul in Bhilai lies in the shadow of a hulking ACC cement plant. From the plant, massive chimneys thrust out into the sky. These chimneys loom over the landscape in more ways than one. Ever since its formation in 1989 with the legendary Shankar Guha Niyogi, PCSS has been organizing and fighting for workers from the plant on issues of regularization, wages and better working conditions.

But with the expansion of the plant, the tenor of the struggle changed. The new plant has thrice the capacity of the first and is almost completely automated – requiring about 80 people to operate. This would require a massive retrenchment of contract workers unionised under PCSS. The ACC management, and later the Holcim management when they bought the company, had fought dirty and violently but, as we had written earlier, PCSS won a landmark victory in 2016. After running an international campaign with the help of IndustriALL, PCSS signed an agreement with the management that vindicated their strategy and vested genuine power with the union. Their actions protected the livelihood of hundreds of families and marked another milestone in the labour movement in Chattisgarh and all of India.

This is especially important because the members of PCSS are primarily contract workers.  In many parts of the country (including Tamil Nadu), unions are refusing to engage with contract workers – either for ideological reasons or for pragmatic ones. Pragmatic reasons include the fear that if contract workers are allowed in unions, the management unions will enroll them all and use them to wrest control of the factory floor from the left unions. The workings of unions like PCSS are an antidote to this kind of thinking.

History of Organizing Contract Labour

PCSS is a part of the Mazdoor Karyakarta Samiti (MKS), a faction of the Chattisgarh Mukti Morcha (CMM). To understand PCSS’ views on contract labour, it’s essential to understand the history of the Chattisgarh Mukti Morcha. It is a history that begins with the organization of contract labour at the coal mines of Dalli Rajhara. The mines employed more than ten thousand contract labourers and a handful of permanent employees. At that point, the primary union was INTUC which organized only the permanent workers but entered into agreements regarding contract workers. The contract miners organized under CMM and forced the management to negotiate with them. They weren’t made permanent. But their collective bargaining rights were recognized and this was seen as vital. The difference between contract and permanent shrinks if the workers are similarly empowered in terms of collective bargaining.

With these roots, it isn’t hard to see why PCSS takes it for granted that they would organize contract workers in their factories. After all, the number of ‘skilled’ workers in their highly automated factory are few. PCSS sees contract workers as their primary constituency. These workers are more likely to see value in their leadership than permanent workers who can be ‘bought’ by the management. Thus, PCSS includes among its members the sweepers, canteen workers, water and electricity staff, etc. These workers fight side by side with ‘skilled’ production workers and thus embody what a united working class would look like without the arbitrary barriers of permanent and contract.

Hierarchy of Experience

A common refrain from PCSS members is that the management-enforced wage structure (within which they negotiated wages) was unfair. In their own words, someone with 29 years of experience could earn less than someone who was 29 years old. Or to put it another way, the difference between the wages of ‘skilled’ and ‘unskilled’ labour was too high. PCSS see skilled and unskilled as a false dichotomy. From their point of view, it’s a matter of chance that one person is a fitter and another is a sweeper. So then it becomes imperative that a sweeper receives, for example, retirement benefits. When they negotiated their settlement with Holcim, they fought for a fairer four tier wage structure which would apply to the workers that retained their jobs (http://www.swissinfo.ch/eng/lafargeholcim_end-of-25-year-dispute-with-indian-labour-union/41944364).

Experience was their primary criteria for deciding which union members would keep their jobs at the new factory. The settlement was a victory but it still meant more than 300 people would have to lose their jobs. First, the union decided that anyone above 55 would have to leave. The compensation offered by the company would make up for their loss of wages. Second, anyone with less than five years of experience would leave as they had less invested in the company than the others. This was a large number of people – around 250.

Genuine Collective Bargaining

It is also essential to point out how the negotiations around the settlement took place. It was not the case of a few union leaders agreeing on terms and then informing the rest. Each offer made by the management was brought to the general body of the union. Sometimes there were 300 people sitting in the small courtyard of the union office, listening to the latest offer. The discussions that followed could be extremely charged affairs. Through a slow and deliberative consensus-building process, the union ensured that the settlement was a genuine example of collective bargaining. All decisions had to be seen as being in the best interest of the group as a whole – both men and women, both contract and permanent. While this method is undoubtedly more drawn out than top down decision making, it leads to more investment on the part of the workers and drives home the ethos of group solidarity.

So, in this way, PCSS show how contract workers are an asset, not a liability to the working class movement. They show that the truly pragmatic choice is to expand union memberships, to organize contract workers, to radicalize them and thus move towards a more united working class movement. A working class movement that is not on the defensive and can articulate and fight for even more radical economic and political demands. Two ideas that PCSS proposed for the future during our meeting were a switch from an 8 hour day to a 6 hour day (which would boost employment and lower the physical burden on workers) and two extra holidays for women (so they could rest when they were menstruating).

 

 

Posted in Analysis & Opinions, Contract Workers, Workers Struggles, Working Class Vision | Tagged , , , | Comments Off on PCSS and Contract Labour

போராட்ட யுக்திகள் குறித்து போக்குவரத்து தொழிற்சங்கங்கள் விளக்கம்

மே மாதத்தில் நடைபெற்ற மாபெரும் வேலை நிறுத்தப் போராட்டத்திற்கு பின்னர் தொழிற்சங்கங்களுக்கும் போக்குவரத்;துக் கழக நிர்வாகிகளுக்கும் இடையே பேச்சுவார்த்தை நடைபெற்று வருகிறது. பேச்சுவார்த்தையில் மாற்றம் ஏற்படாத நிலையில் தொழிலாளர்களின் மத்தியில் எழுந்துள்ள பல்வேறு கேள்விகளுக்கு விளக்கம் அளி;ப்பதற்கும் போராட்ட பாதையை விளக்கவும் மண்டல வாரியாக தொழிற்சங்கங்கள் விளக்கக் கூட்டங்களை ஏற்பாடு செய்தனர். ஜுன் 29 அன்று சிஐடியு, ஏஐடியுசி, டிடிஎஸ்எஃப், ஹெச்எம்எஸ், எல்பிஎஃப், ஏஏஎல்எல்எஃப், எம்எல்எஃப்,பிடிஎஸ், டி.டபுள்யு.யு உள்ளிட்ட 10 தொழிற்சங்கங்கள் ஏற்பாடு செய்த கூட்டத்தில் 2000க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் கலந்து கொண்டனர். போக்குவரத்து தொழிலாளர்களின் 3 முக்கிய கோரிக்கைகளை கூட்டம் வலியுறுத்தியது.
1. போக்குவரத்து கழகத்தில் வருவாயிற்கும், செலவுகளுக்கும் இடையே ஏற்பட்டுள்ள பற்றாகுறையை அரசு கொடுக்க வேண்டும்.
2. 2003க்கு பின் சேர்ந்த தொழிலாளர்களுக்கு பிஎஃப் மற்றும் ஓய்வூதியம் முறைப்படுத்த வேண்டும்.
3. அனைத்து தொழிலாளர்களுக்கும் 50சத ஊதிய உயர்வு

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue reading

Posted in News, Public Sector workers, Service Sector, Workers Struggles, தமிழ் | Tagged , , , , , | Comments Off on போராட்ட யுக்திகள் குறித்து போக்குவரத்து தொழிற்சங்கங்கள் விளக்கம்